Krótko i na temat (3)

Dziś wyjątkowo nie oceniam żadnej książki :)

 
 Hańba J. M. Coetzee

tytuł oryginału: Disgrace
tłumaczenie: Michał Kłobukowski

wydawnictwo: Znak

data wydania: 2006 

data wydania oryginału: 1999

liczba stron: 268

opis:

"Trudno uwierzyć, że koneser kobiecych wdzięków i wielbiciel poezji romantycznej częściej doświadcza nudy niż miłości. David Lurie, dwukrotnie rozwiedziony pięćdziesięciodwuletni profesor literatury na uniwersytecie w Kapsztadzie, świadomie burzy swój święty spokój. Nawiązuje romans z młodziutką studentką i wkrótce potem, zaskarżony przez nią, traci pracę i szacunek otoczenia. Wizyta u córki Lucy i zmiana trybu życia ujawniają, że nie potrafi znaleźć wspólnego języka z innymi. Nie radzi sobie też z poczuciem winy za tragedię, która spotkała Lucy. W końcu każde z nich będzie musiało znaleźć własny sposób na to, jak żyć z piętnem hańby."

 Przeczytałam tę książkę jeszcze na wakacjach. Przeczytałam i zapomniałam. Bynajmniej nie o niej, ale o tym by coś o niej skrobnąć. Nie wiedziałam co o niej myśleć, więc zwlekałam, zwlekałam, a niedawno sobie przypomniałam, że miałam coś o niej napisać.
 Pierwsza część, czyli romans Luriego mnie mocno wciągnęła i zainteresowała, dopóki nie wyjechał z Kapsztadu oceniałam tę książkę na co najmniej dobrą. Jednak później zaczęła mi się coraz mniej podobać. Nie wiem czym to było spowodowane. Być może nie rozumiałam niektórych decyzji bohaterów, ich motywacji. Ale też ich historia zaczęła mnie coraz mniej interesować. Nie wiem... Po prostu zupełnie do mnie nie dotarła ta książka.
Było to moje pierwsze spotkanie z Coetzeem i sama nie wiem czy nie ostatnie. Boję się, że nie zrozumiem reszty jego książek. W każdym razie na dzień dzisiejszy pasuję.
Pozostawiam bez oceny, ani nie polecam, ani nie zniechęcam.

 Córka krwawych Anne Bishop

tytuł oryginału: The Black Jewels Trilogy: Daughter of the Blood

tłumaczenie: Jakub Szacki

seria/cykl wydawniczy: Trylogia Czarnych Kamieni tom 1

wydawnictwo: INITIUM

data wydania: październik 2008

data wydania oryginału: 1998

liczba stron: 366

opis:

"W świecie Mrocznego Królestwa, przepełnionego zdradą i korupcją, zasady ustalają Krwawi a rasa czarownic i czarnoksiężników, których moc określają magiczne kamienie...Przed ponad 700 laty, czarownica sabatów Klepsydry, ujrzała spełniającą się starożytną przepowiednię a nadejście najpotężniejszej Królowej w historii Krwawych a żywego mitu, Czarownicy, która posiadać będzie więcej mocy, niż sam Wielki Lord Piekła. Do walki o względy młodej Jaenelle staną trzej odwieczni wrogowie, którzy wiedzą jak wielka moc kryje się za błękitnymi oczami niewinnej dziewczyny.Bezlitosna gra, w której główną bronią są magia, miłość i nienawiść właśnie się rozpoczęła." 

Nie wiem co o niej napisać. Bardzo mało mnie w niej ciekawiło, ale jednak coś. Zbyt wiele tajemnic, które nie zostały ujawnione. Chyba to mi najbardziej przeszkadzało- że często bohaterowie uśmiechali się do siebie konspiracyjnie, a ja mogłam się tylko domyślać o co chodzi, czułam się wykluczona. I tak do końca. To może się wydawać ciekawe na początku, ale po jakimś czasie nuży.
A do tego denerwowali mnie bohaterowie. Zupełnie mi nie podeszła ta książka.
Język książki nie był zły, dlatego można to uznać za w miarę dobre czytadło. Cóż trzeba spróbować, może się komuś spodoba.

Pięćdziesiąt twarzy Grey'a E. L. James

 

tytuł oryginału: Fifty Shades of Grey
tłumaczenie: Monika Wiśniewska

seria/cykl wydawniczy: 50 odcieni tom 1

wydawnictwo: Sonia Draga

data wydania: wrzesień 2012

liczba stron: 608

Książka ta wywołała burzę nie tylko w internecie, ale ogólnie na świecie. Ach nie, przepraszam, głównie szum wywołany był zapowiedziami i reklamą. Sama książka nie powoduje większych emocji.
Setnie się ubawiłam czytając niektóre recenzje i w sumie wystarczyłoby gdybym napisała, że ubawiłam się lepiej niż podczas czytania książki.
Nie mam zamiaru się nad nią znęcać, wielu już napisało na jej temat mądre i zabawne rzeczy. Ale... jak u licha to coś może się podobać, że tak powiem szanowanym czytelnikom? Mam tu na myśli takich którzy czytają znacznie więcej niż 3 książki w ciągu roku. Jak?
To chyba pozostanie dla mnie zagadką do końca życia ;)

Niestety sama przyczyniłam się do promocji tego literackiego ścierwa. Moje dwie koleżanki, które nie czytają książek ją baaardzo polubiły. Ktoś powiedziałby, że lepsze to niż nic. Ja mówię, że nie! Zdecydowanie nie. Na swoją obronę dodam, że ja się z niej tylko wyśmiewałam...

A jeśli chcecie sobie poczytać coś "kontrowersyjnego" i zarazem erotycznego to polecam opowiadania erotyczne jakich cała masa w internecie. Są zupełnie za darmo, w jednym jest więcej pomysłów niż we wszystkich 50 twarzach pana Greya i mają większą wartość "literacką". I tu sensacja- występują w nich zdania złożone!

Co może zaskoczyć po takich słowach- czekam na film. Koniecznie z ładnymi aktorami, może na ekranie zobaczymy jakieś naprawdę pikantne lub kontrowersyjne sceny seksu i ogólnie może uratuje chociaż trochę całą historię.

Ogólnie to dodam jeszcze, że nie tknęłabym tego kijem z odległości 2 km gdyby nie oburzenie czytelniczek dotyczące "sceny z tamponem". Z bólem do niej doszłam i co? Wielkie nic... Nie wiem co w tej scenie było takie okropnego... :P

"Bitwa o Atlantyk" Marc Milner

tytuł oryginału: The Battle of the Atlantic

tłumaczenie: Grzegorz Siwek

wydawnictwo: Muza

data wydania: 2012

liczba stron: 296

opis:

"Druga wojna światowa trwała od zaledwie kilku godzin, kiedy bitwa o Atlantyk, najdłuższa kampania tejże wojny oraz najbardziej zacięta batalia sił podwodnych z nawodnymi w dziejach, zaczęła się od zatopienia nieuzbrojonego pasażerskiego liniowca Athenia przez niemiecki okręt podwodny U-30.
Korzystając z najnowszych badań historycznych autor - Marc Milner, przedstawia przebieg kampanii, która miała najistotniesze znaczenie dla losów II wojny światowej. Oprócz przebiegu sześcioletnich walk morskich o panowanie nad trasami konwojów opisuje także zmagania technologiczne. Nakreśla obraz rozwoju floty U-Bootów oraz technik stosowanych przez aliantów do unieszkodliwiania i niszczenia skrytej, podwodnej broni nieprzyjaciela. Analizuje, jak poniesione w walkach straty odbiły się na potencjale militarnym ich uczestników." 

Niedawno przeczytałam książkę o tej samej tematyce- Karl Dönitz. Ostatni Führer. Obie powieści poświęcone są temu samemu zagadnieniu, czyli bitwom morskim na Atlantyku podczas drugiej wojny światowej. Dopiero po wydaniu tych dwóch pozycji zdałam sobie sprawę jak mało mamy na rynku książek poświęconych marynarce wojennej czy bitwom morskim. Szczerze mówiąc do tej pory nawet nie słyszałam o żadnej.

"Niestety" Bitwa o Atlantyk nie uniknie porównań do Ostatniego Führera, jednak jeśli ktoś obawia się, że książki są takie same to jest w błędzie. Bowiem swoją książkę Brézet pisał z perspektywy Niemiec, natomiast Milner bardziej z amerykańskiej i brytyjskiej. Wprawdzie stara się rozpatrywać wojnę na Atlantyku ze wszystkich stron, także z niemieckiej, jednak mimowolnie skupia się na aliantach.

Co można łatwo wywnioskować z tych faktów- Milner wnosi dużo nowego, mogę podać nawet konkretny przykład, gdzie Brézet nie zna przyczyny pewnych wydarzeń, natomiast w Bitwie o Atlantyk jest ona wyjaśniona.

Ponadto w książce o niemieckiej marynarce wojennej autor poświęca dużo uwagi polityce i technicznym opisom, natomiast w Bitwie nie ma jej aż tyle. Ciekawe są opisy z perspektywy żołnierzy, najczęściej zaczynające bitwę. Już na samym początku mamy opisane wydarzenie, które rozpoczęło kampanię na Atlantyku podczas II wojny światowej (przypadkowe zatopienie statku pasażerskiego przez niemiecki statek). Jest ich tylko kilka, ale dobrze się je czyta i są przyjemnymi przerywnikami.

Na plusa zasługują także mapki, jest ich kilka i są one tam gdzie jest mowa o danych sytuacjach, a nie na końcu książki.

Jeśli ktoś miałby wybierać pomiędzy tymi dwiema książkami to poradziłabym przeczytać Bitwę o Atlantyk.

Styl jest podobny, ale czyta się ją nieco lepiej z powodu mniejszej ilości polityki i danych technicznych. Ponadto mamy nieco szersze spojrzenie na bitwę o Atlantyk.

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Muza.

Stosowne pożegnanie...

... sezonu stosikowego 2012! :)
Jako, że stosiki umieszczam zawsze pierwszego (nie co miesiąc, bo bywało i tak, że za mało się nazbierało, aby uznać to za stosik) to, jak łatwo można wywnioskować, jest to ostatni stos w tym roku.
A jako, że zastrzyk gotówki pod koniec roku miałam SPORY (18-nastkę mogłabym obchodzić co roku :) ) to zaszalałam... oj zaszalałam :)

(zdjęcie krzywe... ale to z tej radości ^^)

 Oprócz 3 książek jest to stos od dawna wyczekiwany i wymarzony :) Lepszego jeszcze u mnie nie było :)

 Moja perełka! Mój skarb! ^^ WRESZCIE cykl wiedźmiński mam na swojej półeczce! ^^
Choć zawaliłam trochę sprawę... Bo w dniu kiedy przyszła paczka byłam na otwarciu nowej księgarni Matrasu i był na całą ofertę rabat 25%... No ale nic, najważniejsze, że wreszcie cały cykl JEST MÓJ!! :D

 A to te 3 książki "z przypadku". Nie wyczekiwałam ich tak bardzo i nie pragnęłam tak mocno :P Ale Cornwell i Poe od dawna byli w moich planach czytelniczych, a Ostrze miecza wydaje się po prostu ciekawe. Wszystkie kupione po okazyjnej cenie :D

 A te wyczekiwane i to długo :) Najbardziej chciałam Piekło Pacyfiku, moja kolejna perełka :D
A Starcie królów... Cóż, czekałam na nie pół roku (jakoś tak kasa się ciągle rozpływała... :P), a kiedy w końcu się doczekałam to boję się za nie zabrać :P Po pierwsze znów będę czytać z 3 miesiące, a po drugie znów będę na gwałt zbierać kasę na kolejny tom...

A tutaj zakładki :) Brązowe z sówką od Selkara oczywiście, ta którą przykryły, z sówkami jest trójwymiarowa i kupiłam ją w Matrasie (świetna!), zaraz obok taki gratis również z Matrasu.


A najlepsze jest to, że już mam kolejny stos na styczeń! :D I pewnie coś jeszcze do niego dołączy... W każdym razie nie ma tutaj tych książek, bo leń ze mnie i nie chciało mi się robić zdjęć :P

A teraz ważne pytanie: czy ktoś wie czy i gdzie można kupić pakiet tomów 1-4 Mrocznej Wieży Stephena Kinga? A jeśli nigdzie nie ma to czy będą dodruki?

"Rzeźbiarz" Gregory Funaro

tytuł oryginału: The Sculptor
tłumaczenie: Janusz Ochab

wydawnictwo: Prószyński i S-ka

data wydania: listopad 2012 

data wydania oryginału: 2010

liczba stron: 448

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Kryminały zawsze lubiłam, jednak za najlepsze i najciekawsze zawsze uważałam te o seryjnych mordercach. Dlatego niezmiernie się ucieszyłam na wieść, że wydawnictwo Prószyński i S-ka ma zamiar wydać serię kryminałów o seryjnych mordercach. Czekam niecierpliwie na kolejny z nich, a tymczasem poniżej recenzja pierwszego.

 

Kiedy historyk sztuki, Cathy Hildebrant, ogląda fotografie Bachusa Michała Anioła przywiezione przez agenta FBI, Sama Markhama, myśli, że rzeźba na nich widniejąca jest reprodukcją. Jednak po dokładnym przyjrzeniu się uświadamia sobie, że rozpoznaje rzekomego Bachusa, a jest nim zaginiona gwiazda futbolu, Tommy Campbell. Zostaje zatrudniona przez FBI jako konsultantka w sprawie tego morderstwa, jednak szybko okazuje się, że jest nią nie tylko ze względu na jej rozległą wiedzę o twórczości Michała Anioła, ale także dlatego, że morderca zadedykował jej swoje makabryczne dzieło.
Jaka będzie kolejna "rzeźba" Renesansowego Zabójcy? Czy Cathy i Samowi uda się rozszyfrować mordercę zanim zabije kolejne niewinne osoby?

Zacznę od stwierdzenia "smutnego" faktu, iż po znakomitej trylogii Chattama nie potrafię się zachwycić, żadnym kryminałem. Owszem trafiam na dobre, ale książki francuskiego pisarza są dla mnie ideałami.
Jednak to nie oznacza, że nie doceniam dobrych kryminałów, a takim właśnie jest Rzeźbiarz.

Niestety nie zachwycił mnie, a to z powodu kilku małych zgrzytów. Wprawdzie widać było, że autor dba o realizm i nawet jeśli pojawiło się coś co mi nie pasowało to po namyśle stwierdzałam, że jednak da się to jakoś wytłumaczyć. Aczkolwiek można stwierdzić, że to tylko moje subiektywne odczucia.
Natomiast jedyny zarzut jaki mogę postawić tej powieści to to, że zagadki nie było. A jeśli była to zbyt łatwa. Za szybko się wszystkiego domyślałam i tylko jedno wydarzenie mnie w tej książce zaskoczyło.

A i jeszcze jedno. Zabójca, tytułowy Rzeźbiarz, był jakoś tak zbyt inteligentny i wszechstronny, znał się bowiem na chemii i technice, miał domowe laboratorium, na dodatek był niezwykle silny. Jakoś mi nie pasuje do wizerunku typowych seryjnych zabójców, tych prawdziwych, ot jak Ted Bundy.

I to by było na tyle jeśli chodzi o wady, teraz zalety. Po pierwsze na wyróżnienie zasługuje wartka akcja i swego rodzaju napięcie. W połączeniu z lekkim językiem otrzymujemy książkę, którą czyta się szybko i z przyjemnością.Poza tym ciekawa jest koncepcja samych morderstw. W książce naprawdę świetnie opisane są rzeźby zrobione przez Renesansowego Zabójcę, sprawiają wrażenie makabrycznych i rzeczywiście jeśli uświadomimy sobie fakt, że w Rzeźbiarzu są one zrobione z ludzi to można się przerazić kiedy oglądamy je oczami Cathy. Tu wielki plus, bo mało które opisy są w stanie zrobić na mnie wrażenie (choć tu mnie nie poruszyły czy przestraszyły, ale to nie nowość).
Ciekawe jest też podłoże zbrodni Rzeźbiarza, ale nie chcę niczego zdradzać, gdyż może niektóre osoby nie są wyjadaczami gatunku i dopiero zaczynają interesować się kryminałami i seryjnymi mordercami. Tu kolejny duuuży plus, czytałam te rozdziały z przyjemnością. (nie martwcie się nie jestem psychopatką, po prostu lubię tę tematykę ;P)

Rzeźbiarz może nie jest idealny, może nie jest bez wad, jednak to solidny kryminał, który czyta się szybko i z przyjemnie. Dla "starych wyjadaczy", miłośników kryminałów może być tylko ciekawostką, polecam przede wszystkim tym, którzy dopiero wsiąkają w tę tematykę.

ocena: 4/6

 

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.  

Naprawdę cieszę się, że powstała Zabójcza seria i z chęcią przeczytam kolejne części. Na stronie wydawnictwa widziałam okładki i są bardzo ładne. Ale niestety książki są w zasadzie formacie kieszonkowym, a mają normalną cenę- 30 zł.

"W imię bloga"

Wszyscy, którzy zostali umieszczeni na owej infografice dostali o tym wiadomość, ale prawdopodobnie znajdzie się kilka nieblogowych osób, dlatego umieszczam to jako ciekawostkę :)
Niestety muszę wrzucić link, bo mi wychodzi poza ramkę posta, a nie chce mi się bawić :P
W imię bloga: nazwy polskich blogów o książkach