"Szkoła LaOry" Agnieszka Grzelak

seria/cykl wydawniczy: Blask Corredo 5

wydawnictwo: Prószyński i S-ka

data wydania: luty 2012

liczba stron: 304

 Szkoła LaOry to piąta, a zarazem ostatnia część cyklu Blask Corredo. Dla mnie to dopiero druga część jaką przeczytałam, więc nie czuję jakiegoś wielkiego smutku, bo trzy książki jeszcze przede mną. Jednak już teraz mogę napisać, że żałuję iż nie poznam dalszych losów bohaterów występujących w cyklu.

W kolejnej części poznajemy dalsze losy bohaterów Tajemnic Skyle. Fren i Darmina są po ślubie, Arta i Mhor dopiero się do niego przymierzają, oczywiście rodzina Pana Młodego dokłada wszelkich starań, by nie doszło do tego mezaliansu. Miłość Mori i Darka kwitnie, Beatrycze cieszy się niezależnością, ale jednak czuje, że chciałaby więcej.
Natomiast Szklarka pomaga LaOrze założyć szkołę artystyczną dla młodych dziewcząt. Przedsięwzięcie jest ryzykowne, wymaga wiele pracy, ale w końcu obu kobietom udaje się otworzyć szkołę. A w niej jak w kalejdoskopie- tyle różnych dziewcząt, o różnych charakterach. Mamy tajemniczą Enixę, która intryguje do samego końca, wybredną Lillotę, uzdolnioną, ale biedną Herth, niesforne i kontynuujące tradycję skłóconych babek Rosamundę i Georgiettę.
Nauczycielkami są zbiegłe z Wyspy Sierot młode artystki. Nie zabrakło niestety czarnej owcy, jest nią Naenre Avervelde, nauczycielka kaligrafii, która sieje postrach wśród uczennic. Ale jaka byłaby szkoła gdyby nie było w niej chociaż jednego przerażającego nauczyciela? ;)
Poza tym szkoła LaOry jest idealna dla każdego kto ma zdolności artystyczne- są zajęcia malowania na szkle, jedwabiu, malowania pejzaży, portretów, uczennice studiują botanikę... O ileż to ciekawsze od zwykłej szkoły :)

 Żadna książka nie jest pozbawiona wad, czasem tylko jesteśmy tak zachwyceni lub wciągnięci w historię opowiedzianą przez autora, że umykają nam one. Jako, że dla mnie Szkoła LaOry ma właściwie tylko jedną to najpierw o niej napiszę.
Nie była aż tak uciążliwa, ale czasami dawała o sobie znać- doskonałość Mori. Obdarzona jest tyloma zdolnościami, że człowiek pozbawiony talentu, jak ja, tylko zgrzyta zębami. W sumie biorę to trochę osobiście, ale lojalnie ostrzegam tych, którzy nie lubią idealnych bohaterów, że tu taki występuje :P

 Mimo, że akcja nie toczy się już na Skyle (jedynie na początku), a przecież to atmosfera tej wyspy tak mnie urzekła w poprzedniej części, nie miało to znacznego wpływu na odbiór książki. Czytałam niemal z taką samą przyjemnością jak Tajemnice Skyle, nawet mimo tego, że wyspa znacznie się zmieniła.

Brak już tego niezwykłego klimatu Skyle, ale pozostaje klimat świata jaki wykreowała Agnieszka Grzelak. A świat ten jest zaprawdę warty poznania.

Niestety nie uczestniczymy już tak często w życiu Arty i Mhora. Mimo, że pojawia się kilka rozdziałów dotyczących ich bezpośrednio to jak dla mnie to niestety trochę za mało. Bardzo polubiłam tę parę i żałuję, że nie było ich więcej w Szkole LaOry. W zamian otrzymujemy jednak historie innych bohaterów- jak Herth czy Enixy.
Ta druga jest niezwykle intrygująca- irytuje wszystkich dookoła mimo, że nie robi nic złego, wszystko znosi z uśmiechem i jest miła. Być może denerwuje innych z powodu braku talentu- po prostu snuje się po szkole, bazgroląc coś w szkicowniku, wszystkie obrazy czy szkice zapowiadają się obiecująco, ale wtedy jakby odzywała się w niej jakaś destrukcyjna siła, która karze jej nakładać niepotrzebne linie i kreski. Nikt nie wie kim są jej rodzice i dlaczego uczęszcza do szkoły artystycznej. Niestety na wyjaśnienie zagadki Enixy musimy poczekać do samego końca książki :)
Równie tajemniczą postacią jest Naenre i na wyjaśnienie jej wątku także musimy poczekać do ostatnich stron. Przyznam szczerze, że coś tam podejrzewałam, ale nie spodziewałam się tego co okazało się w finale powieści.

Jednak szkoda, że to już ostatnia część cyklu Blask Corredo. Mimo, że nie towarzyszyłam bohaterom od początku to zdążyłam się z nimi zżyć. Całe szczęście, że zostały mi jeszcze trzy części! Zakończenie jest trochę półotwarte, bo wiąże niektóre wątki, a rozpoczyna kolejne, mimo to nie denerwuje, bo nie da się lepiej zakończyć takiego cyklu.
Tak jak w przypadku poprzedniej części- polecam!

ocena: 4/6

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka. 

"Tajemnice Skyle" Agnieszka Grzelak

seria/cykl wydawniczy: Blask Corredo 4

wydawnictwo: Prószyński i S-ka

data wydania: październik 2011

liczba stron: 392

Agnieszka Grzelak to autorka cyklu Blask Corredo, bajek profilaktycznych (Cukierki i Magiczne kryształy), a także książki opartej na motywach autobiograficznych Matecznik. Tajemnica Skyle to czwarta część cyklu Blask Corredo.
Polskich autorów czytam rzadko, głównie dlatego, że od powieści oczekuję przeniesienia w inny świat. Dzięki fantastyce mam szansę na poznanie utworów naszych rodaków, jednak nadal podchodzę do rodzimej prozy z rezerwą. Tak było w przypadku książki Agnieszki Grzelak.
Czy jej książka spodobała mi się, czy przeżyłam rozczarowanie?

Ci którzy tak jak ja rozpoczęli przygodę z cyklem Blask Corredo od 4 części dopiero poznają główną bohaterkę, Mori Sedun. Dla innych jednak będzie to kontynuacja jej losów.
Otóż Mori przyciągnięta niezwykłą atmosferą wyspy Skyle postanawia na niej zamieszkać, niestety jest to powodem kłótni pomiędzy nią i jej chłopakiem, Darkiem. On musi wyjechać na wyprawę, a ich ostatnie spotkanie kończy się kłótnią, więc nie wiadomo czy jeszcze będą razem.
Tymczasem Mori, która nieustannie natyka się na ślady Corredo, stara się odnaleźć drogę do tej niezwykłej krainy. Jednak zamiast otrzymywać odpowiedzi wciąż napotyka kolejne tajemnice i zagadki, a pytania zamiast znikać mnożą się.

Zapewne zastanawiacie się przede wszystkim czy zaczynanie cyklu od środka nie było błędem. Cóż, błędem na pewno nie, bo inaczej pewnie nie zapoznałabym się z twórczością Agnieszki Grzelak, jednak na pewno znacznie ciekawiej czytałoby się znając poprzednie tomy. Jednak jeśli kogoś bardzo ciekawi ta autorka, a nie może zdobyć poprzednich tomów to może czytać Tajemnice Skyle jako odrębną powieść. Są nawiązania do poprzednich tomów czy postacie się w nich pojawiające, ale nie za często (a przynajmniej takie odnoszę wrażenie), a autorka skupia się na akcji teraźniejszej historii.

Muszę przyznać, że jestem bardzo mile zaskoczona. Książka napisana przez naszą polską autorkę, Agnieszkę Grzelak jest bardzo ciekawa! Niestety smutny jest fakt, że nie natknęłam się na żadną recenzję na blogach, a premiera była przecież ledwie 5 miesięcy temu. Ogólnie jej książki są mało znane, a szkoda, bo świat jaki wykreowała jest naprawdę ciekawy. W każdym razie zamiast czytać kolejnego durnego paranormala warto sięgnąć po książkę pani Grzelak ;)

Czym urzekły mnie Tajemnice Skyle? Przede wszystkim światem przedstawionym. Skyle to niezwykle tajemnicza i interesująca wyspa. Ale poznajemy nie tylko Skyle! Towarzyszymy także Darkowi w jego wyprawie i obserwujemy życie dwóch rodzin. Ponadto akcja toczy się jakby w czasach wiktoriańskich (tak, tak sztywna etykieta, suknie, bale...).
 Bardzo podobało mi się to, że obserwujemy nie tylko losy Mori, ale także Darka i innych bohaterów, sprawia to, że czytając Tajemnice nie sposób się nudzić.
Wspomniane dwie rodziny to ród Vosów-Saxettów i wesoła gromadka nazywająca siebie Córki Chamomilli. Z nich wszystkich najwięcej uwagi poświęca autorka Arcie i Mhorowi. Jak nie trudno się domyśleć szykuje się romans... Były to też dwie postacie, które najbardziej mnie zainteresowały- oboje byli ekstrawaganccy i ciekawi. Mhor zaś miał przydomek Szalony Baron co mówi samo za siebie, a Arta dla przykładu miała krótkie włosy- nie do pomyślenia! Czujecie ten klimat? ;)

Akcja Tajemnic Skyle jest bardzo dynamiczna, rozdziały krótkie, a język lekki. Do tego autorka ma umiejętność odpowiedniego kończenia rozdziałów, co gdy się już wciągnęło w książkę zaowocowało szybkim pochłanianiem stron i syndromem "jeszcze 10 stron".
Kiedy rozdział o Mori kończył się niespodziewanie czułam nagłe pragnienie przewrócenia kilku stron, ale wtedy czytałam kilka pierwszych zdań kolejnego, przypominałam sobie co wydarzyło się wcześniej u danego bohatera i już zapominałam o Mori ;)

Jedyne co można zarzucić książce to trochę przewidywalność i stereotypowość (chociaż akurat bohaterowie zróżnicowani i ciekawi), ale jakoś nie zwróciłam na to uwagi podczas czytania. Była jedynie troszkę zbyt przewidywalna.

Jak widać książka Agnieszki Grzelak bardzo mi się podobała, toteż tym bardziej dziwi mnie, że tak mało osób ją przeczytało.
Dlatego gorąco ją polecam, szczególnie młodszym czytelnikom, nieważne, od której części rozpoczniecie, mam nadzieję, że tak samo jak ja będziecie mieli ochotę na poznanie całego cyklu Blask Corredo ;) Tymczasem czeka na mnie ostatni tom- Szkoła LaOry, a potem, mam nadzieję, zapoznam się z poprzednimi :)


Ocena: 4.5/6 


Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka. 




Wszystkim Czytelniczkom mojego bloga przesyłam najlepsze życzenia z okazji Dnia Kobiet! :)