"Sputnik Sweetheart" Haruki Murakami

tytuł oryginału: スプートニクの恋人, Supūtoniku no koibito
tłumaczenie: Aldona Możdżyńska
data wydania: 2014
data pierwszego wydania: 2003
data wydania oryginału: 1999
liczba stron: 263
opis:
Dwudziestoletnia Sumire, wrażliwa, niezależna i utalentowana literacko zakochuje się w niemalże dwukrotnie od niej starszej Miu. Chce być jak najbliżej ukochanej, rzuca pisarstwo i zostaje jej sekretarką. Niestety Miu nękana przerażającymi wspomnieniami z młodości nie potrafi odwzajemnić tego uczucia. Podczas wspólnej podróży w interesach do Grecji Sumire znika bez śladu. Próbuje ją odnaleźć młody nauczyciel beznadziejnie w niej zakochany...
To wzruszająca, oniryczna opowieść o samotności. Bohaterowie Murakami są jak sputniki w przestrzeni kosmicznej - każdy wędruje po własnej orbicie.
 
        Sputnik Sweetheart to opowieść o trójce ludzi. Jak się zapewne domyślacie to książka o miłości. Choć
w zasadzie nie do końca...

 Ta kobieta kochała Sumire. Nie czuła jednak wobec niej pożądania. Sumire kochała tę kobietę i jej pożądała. Ja zaś kochałem Sumire i jej pożądałem. Sumire lubiła mnie, ale nie kochała ani nie pożądała. Ja pożądałem kobiety, która pozostanie anonimowa, ale jej nie kochałem.

        Z opisu książki można wywnioskować, że jest to powieść o homoseksualistach. Niektórych to może odrzucać. Zapewniam jednak, że wcale nie należy się tym sugerować. Owszem, Sumire kocha kobietę, jednak nie jest to typowa książka o takim związku, w zasadzie w miejsce Miu można by nawet podstawić mężczyznę, nie o to w tym wszystkim chodzi (choć jednak ma to pewne implikacje).
Generalnie opis jest według mnie nietrafiony, pomimo to nie pokuszę się o stworzenie własnego. Myślę, że wywnioskujecie z dalszej części tekstu dlaczego.

        Jedno zdanie z opisu oddaje trafnie treść tej książki. A mianowicie: To wzruszająca opowieść o samotności. Bohaterowie Murakami są jak sputniki w przestrzeni kosmicznej- każdy wędruje po swojej orbicie.

Samotne metalowe dusze w niewzruszonym mroku kosmosu spotykają się, mijają i rozstają, by nie zetknąć się już nigdy więcej. Nie pada między nimi ani jedno słowo. Nie muszą dotrzymywać żadnych obietnic.

        Generalnie Sputnik Sweetheart skupia się na samotności, to jest główny motyw tej powieści. Także "oczywiście" niespełniona miłość. Dostrzegłam ten motyw we wszystkich powieściach Murakamiego, które przeczytałam, stąd to oczywiście. Bardzo często opisuje on miłość do kobiety, nieprzemijającą, nie słabnącą przez lata. Aż odniosłam wrażenie, że autor sam kocha jakąś kobietę od lat, bez wzajemności. Powoduje to we mnie
z jednej strony roztkliwienie nad tak mocnym uczuciem jak i głęboki smutek i żal.

        Z jednej strony z początku miałam wrażenie, że ta książka Murakamiego jest podobna do poprzednich, które czytałam, czyli Norwegian Wood oraz Na południe od granicy, na zachód od słońca. Nie wiem dlaczego, być może dlatego, że wszystkie napisane są dość podobnie, mają ten sam klimat. Zaczęłam się nawet zastanawiać czy aby czasem nie jest to wada, czy nie oznacza to, że Murakami pisze w kółko tę samą historię. Jednocześnie mam takie odczucie, że nie zrozumiałam wszystkiego, nie wyłapałam całego przekazu. Najprawdopodobniej przez to, że według mnie książkę za pierwszym razem czyta się dla fabuły, natomiast każdy kolejny raz to odkrywanie tego co chciał przekazać autor, jakichś głębszych treści. Cóż, nie muszę chyba tłumaczyć, że to cechuje dobrą literaturę, więc moje początkowe wątpliwości w zasadzie się rozwiały.
Zasadniczo książek Murakamiego nie czyta się dla fabuły, jest w nich coś więcej, na czym należy się skupić. 

        Jest jeden jedyny minus, choć wciąż się nad tym zastanawiam. Mianowicie chyba troszkę mnie rozczarowało zakończenie. Ostatnie kilkadziesiąt stron ma taką oniryczną atmosferę, a na sam koniec autor funduje nam skonfundowanie... Sama nie wiem czy mi się to podobało czy nie.

        Mam lekki problem z tą książką, bo z jednej strony oczekiwałam zachwytu, trzęsienia ziemi, Bóg jeden wie czego, ale z drugiej strony nie rozczarowałam się, ba, pierwsze strony tak mnie wciągnęły i oczarowały, że nie mogłam się oderwać od czytania. Więc jest tak- to nie będzie dla mnie odkrycie roku, ale jest to ciekawa powieść, którą na pewno jeszcze przeczytam. Z jednej strony otrzymałam "starego dobrego Murakamiego", jednak z drugiej chyba oczekiwałam czegoś świeższego. Na pewno mnie to jednak nie odstraszy od jego powieści, z przyjemnością będę sięgać po kolejne. I szczerze polecam każdemu, zarówno fanom Murakamiego, jak i tym którzy dopiero chcą zapoznać się z jego twórczością!

"Na południe od granicy, na zachód od słońca" Haruki Murakami

tytuł oryginału: 国境の南、太陽の西 / Kokkyō no minami, taiyō no nishi
tłumaczenie: Aldona Możdżyńska
data wydania: 2014
data wydania oryginału: 1992
liczba stron: 232

opis:
Hajime i Shimamoto przyjaźnili się w dzieciństwie. Shimamoto, kiedy była mała, zachorowała na polio i od tego czasu miała sparaliżowaną jedną nogę. Hajime był jedynakiem, trochę rozpuszczonym i egoistycznym. Można powiedzieć, że byli zakochaną parą: po szkole godzinami słuchali razem płyt, rozmawiali i trzymali się za ręce. Potem ich drogi się rozeszły. Hajime jest już dorosły. Ma żonę, dwójkę dzieci, prowadzi bar jazzowy. Powodzi mu się nieźle i ogólnie można go określić jako „odnoszącego sukcesy mężczyznę w średnim wieku”. I wtedy w jego życiu, po dwudziestu pięciu latach ponownie zjawia się Shimamoto. Nie widzieli się od czasu, gdy mieli dwanaście lat. Już nie jest kaleką – miała operację i jej noga jest zupełnie sprawna. Hajime patrzy na nią zupełnie inaczej niż wtedy, kiedy słuchali razem muzyki. Teraz naprawdę dostrzega w niej kobietę. A Shimamoto najwyraźniej skrywa przed nim jakąś mroczną tajemnicę. Jest jednak przez to bardziej pociągająca. Hajime musi przemyśleć od nowa całe swoje życie i zastanowić się, czy warto ryzykować utratę pracy, dzieci, kobiety, z którą ożenił się może z miłości ale na pewno bez namiętności – by odnowić związek z pierwszą, prawdziwą
ukochaną.

Kolejna powieść, przed której opisem przestrzegam, moim zdaniem zdradza zbyt dużo.

       Prozę Murakamiego pokochałam po Norwegian Wood, wcześniej czytałam tylko opowiadania, które nie spodobały mi się, natomiast jego powieść wywarła na mnie duże wrażenie. Na południe od granicy, na zachód od słońca nie spodobało mi się aż tak, ale nie mogę powiedzieć bym się rozczarowała.
     
       Przede wszystkim przyjemnie się czytało, przyjemnie i szybko. W prozie Murakamiego jest to coś, taki specyficzny klimat, że ma się ochotę przebywać w jego świecie. Gdyby napisał to Europejczyk to nie byłoby to samo, pewnie by mi się nie spodobało. I nie jest aż tak ważne o czym jest książka, po prostu lubisz spijać słowa z jej kart. Myślę, że miłośnicy Murakamiego wiedzą o co chodzi, innym ciężko wytłumaczyć ten fenomen. I w zasadzie nic szczególnego nie mam do powiedzenia o tej Na południe od granicy, bo w książkach Murakamiego widzisz przede wszystkim ludzi i ich postępowanie, cała reszta nie ma większego znaczenia.

Poniższy akapit zawiera nieco spoilerów, ale jeśli przeczytaliście opis... to już nieważne ;)
       Powieść ta jest z pewnością jedną z tych, o których nie zapomina się zaraz po odłożeniu na półkę. Skłania ona do refleksji i rozmyślania nad jej treścią. A jest nad czym rozmyślać. Mężczyzna z poukładanym życiem, z rodziną, który mówi, że kocha swoją żonę, ale rzuciłby wszystko dla miłości z dziecięcych lat. Czy to możliwe, żeby kochał małżonkę, ale z Shimamoto łączyło go coś więcej? Czy miłość do Yukiko jest słabsza niż ta do Shimamoto? Czy może sam siebie okłamuje?
Jak widzicie wiele pytań tworzy się w głowie po lekturze.
I jak wiemy na zachód od słońca jest Shimamoto, wiemy co tam jest, ale autor pozostawia bez odpowiedzi co jest na południe od granicy, gdzie znajduje się Hajime.

       Na południe od granicy, na zachód od słońca to taka powieść refleksyjna, nie wyjdzie ci szybko z głowy. A więc zostawiam was z tym tekstem, a sama jeszcze podumam...



Cytaty z książki już niedługo na instagramie ;)

Krótko i na temat (7)

Norwegian Wood Haruki Murakami

tytuł oryginału: ノルウェーの森
tłumaczenie: Dorota Marczewska, Anna Zielińska-Elliott
wydawnictwo: MUZA
data wydania: 22 lipca 2013
data wydania oryginału: 1987
liczba stron: 320











              Jak dotąd czytałam (powiedzmy) dwa twory Murakamiego- pierwszy był zbiór opowiadań Wszystkie boże dzieci tańczą, który pozostawił jakieś mgliste wrażenie; drugi to była powieść Kronika ptaka nakręcacza, ale jej nie dokończyłam, była dość dziwna. Żadna z nich nie przekonała mnie do Murakamiego, ale dałam mu kolejną szansę, w końcu do trzech razy sztuka. I bardzo się z tego powodu cieszę, bo Norwegian Wood trafiło prosto w serce. Ała!
              Główny bohater, Toru Watanabe, wspomina swoją ukochaną Naoko. Tak naprawdę nie są to spisane wspomnienia z nią związane, tylko kilkanaście miesięcy z życia Watanabego, kiedy to nie tylko jest w zażyłych i zawiłych stosunkach z Naoko, ale także poznaje na studiach Midori. Tło dla powieści stanowi życie Watanabego w akademiku i w niewielkim stopniu to co działo się wtedy w Japonii (za opisem z okładki: wolna miłość, protesty na uczelni, itd.).
              W zasadzie nie wiem co napisać o tej książce. Być może oddziałuje ona, tak jak na mnie, tylko na niewielką garstkę ludzi. Mnie bardzo przypadli do gustu niezwykle żywi bohaterowie, i ten nieco ciężki nastrój. Nie polecam czytania jej kiedy jest się w lekkim „dołku”, bo można wpaść w jeszcze większy. No cóż, jak tu nie wpaść kiedy połowa bohaterów Norwegian Wood popełnia samobójstwo…
               Jak dla mnie Norwegian Wood to kopalnia ciekawych cytatów, a wręcz całych fragmentów. Dałam sobie spokój ze spisywaniem ich, po prostu zaznaczałam je kolorowymi znacznikami. I tak jak Murakami twierdzi, że Wielkiego Gatsby’ego można otworzyć na jakiejkolwiek stronie i trafić na ciekawy fragment, tak się z nim nie zgodzę, stwierdzam natomiast, że jest tak w przypadku jego książki.
               Jest to nieco smutna książka, ale ciekawa, dużo się w niej dzieje, a co najważniejsze dobrze napisana. Polecam każdemu! Choć wiem, że jest specyficzna i nie wszystkich poruszy tak jak mnie.


Kiedy patrzę na ten tekst z perspektywy czasu dostrzegam, że jest nieco chaotyczny i w żaden sposób nie oddaje mojego zachwytu. Ale wiem, że czasem jeśli jakaś książka nas poruszy czy szczególnie się spodoba ciężko o niej napisać.
I wprawdzie nie jest to krótko i na temat, ale jakoś miałam opory przed opublikowaniem tego tekstu osobno.

Piękni dwudziestoletni Marek Hłasko
 

wydawnictwo: Alfa
data wydania: 1989
liczba stron: 176

              To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Marka Hłasko i trochę tego żałuję. Wszyscy mówią o Pięknych dwudziestoletnich, ale nikt nie zastrzega, że to coś na kształt autobiografii... A jeśli się nie miało wcześniej żadnej styczności z autorem i nic się o nim nie wie, to jednak zły wybór. Choć z tego co zauważyłam niejedna osoba się tak "nacięła".
              Piękni dwudziestoletni to dość luźna i chyba w pewnym stopniu przejaskrawiona opowieść Marka o swoim życiu. Przy czym pisząc luźna mam na myśli to, że nie trzyma się on schematu w stylu opowiadanie po kolei wydarzeń ze swojego życia, raczej pisze swoje przemyślenia przy okazji wspominając o różnych sytuacjach, przytacza anegdotki. I choć wspomina Izrael czy inne kraje to pisze głównie o swoim życiu w Polsce. I oczywiście o pięknych dwudziestoletnich.
Wprawdzie czytałam baaardzo stare wydanie, które jeszcze chyba załapało się na cenzurę, jednak o dziwo widać w nim wszelkie absurdy PRLu.
               Jeśli mam polecać Pięknych dwudziestoletnich to tylko fanom autora, bo choć czytało się szybko i przyjemnie to ta przyjemność byłaby zapewne większa jeśli bym coś wiedziała o Hłasce. A tak przeczytałam książkę, którą pewnie za niedługo zapomnę, choć niektóre przemyślenia autora zostaną mi w pamięci.

Traktat o łuskaniu fasoli Wiesław Myśliwski

wydawnictwo: Znak
data wydania: 2010 (data przybliżona)
liczba stron: 398














              Traktat o łuskaniu fasoli pochłonęłam jednym tchem. Autor oczarował mnie od pierwszych stron, była to świetna literacka podróż napędzana lirycznym językiem i ciekawą historią starszego pana łuskającego fasolę. W połączeniu z dość dynamiczną "akcją" i ciekawymi wspomnieniami była to niezwykle zajmująca lektura. Traktat skłania do przemyśleń i opowiada historie, którymi można by obdzielić kilka istot. Dzięki niemu poznajemy realia polskiej wsi, czasy wojny i losy powstańców, przyglądamy się nauce narratora w specyficznej szkole, budzącą się pasję do muzyki, dowiadujemy się jak wyglądała praca w czasach PRLu i emigracja, a także odczuwamy bolesne echa wojny.
              Jest to książka wyjątkowa, którą poleciłabym każdemu kto potrafiłby ją docenić, do mnie dotarła niezwykle wyraźnie, wiele spisałam sobie z niej cytatów, na pewno do niej powrócę.

Nagi sad Wiesław Myśliwski

wydawnictwo: Muza
data wydania: 1997 (data przybliżona)
liczba stron: 245 











              W Nagim sadzie działo się mniej niż w Traktacie. Nigdy jednak nie dyskwalifikuje to dla mnie książki. Także było to coś na kształt opowiadania wspomnień, jednak w tym przypadku jest to wspominanie przez mężczyznę swojego ojca. Zupełnie nie spodobały mi się postacie w tej książce, język zaczarował mnie jak poprzednio, ale w pewnym momencie, przy nieinteresującej mnie akcji i postaciach, i on zaczął jakoś uwierać, sprawiać, że ciężko się czytało. I tak o ile Traktat bardzo mi się spodobał, tak Nagi sad ledwie skończyłam.
Cóż zdarza się, mimo to Myśliwskiego będę czytać dopóki nie przeczytam wszystkich jego książek :)

Na skróty

Opinie krótsze i dłuższe o książkach, które niedawno przeczytałam, ale nie mam pomysłu na zrecenzowanie ich ;)

Bajki Ignacy Krasicki

wydawnictwo: Zielona Sowa

data wydania: 1999 (data przybliżona)

liczba stron: 47

Był młody, który życie wstrzemięźliwie pędził;
Był stary, który nigdy nie łajał, nie zrzędził;
Był bogacz, który zbiorów potrzebnym udzielał;
Był autor, co się z cudzej sławy rozweselał;
Był celnik, który nie kradł; szewc, który nie pijał;
Żołnierz, co się nie chwalił; łotr, co nie rozbijał;
Był minister rzetelny, o sobie nie myślał;
Był na koniec poeta, co nigdy nie zmyślał.
- A cóż to jest za bajka? Wszystko to być może!
- Prawda, jednakże ja to między bajki włożę.*

Tak mało słów, a tak wiele treści! Bajki Krasickiego z pozoru niewinne i zabawne niosą moim zdaniem gorzkie prawdy o tym świecie. Warto je przeczytać i poświęcić chwilę, aby nad każdą podumać.

Niewidoczni akademicy Terry Pratchett

tytuł oryginału: Unseen Academicals

seria/cykl wydawniczy: Świat Dysku tom 37

wydawnictwo: Prószyński i S-ka

data wydania: kwiecień 2010

liczba stron: 400

opis:

"Kolejna książka o Świecie Dysku. Magowie z tajnego uniwersytetu w Ankh-Morpork słyną z mądrości, talentów magicznych i zamiłowania do popołudniowej herbatki. Z całą pewnością jednak nie ceni się ich jako sportowców. Lord Vetinari, lokalny tyran, sugeruje rektorowi, że uniwersytet powinien przywrócić popularną niegdyś tradycję footballową i skomponować drużynę składającą się z kadry akademickiej i studentów. Profesorowie mają twardy orzech do zgryzienia. Muszą ustalić, dlaczego ich rodacy – niezależnie od wieku i statusu społecznego – przepadają za footballem. Muszą nauczyć się w niego grać. A następnie muszą wygrać mecz, nie korzystając z magii... "

Moja biblioteka jest bardzo słabo zaopatrzona w książki Pratchetta, mianowicie mają tylko dwie- Zimistrza, którego czytałam i Carpe Jugulum, którą mam zamiar przeczytać, ale nigdy nie ma jej wtedy kiedy chcę ją wypożyczyć. Toteż postanowiłam zakupić jakąś jego powieść. Widziałam kilka opinii, że jest to jedna ze słabszych powieści Pratchetta, ale stwierdziłam, że jeśli mi się spodoba to sięgnę po resztę jego twórczości, a wiadomo, że lepiej czytać coraz lepsze książki niż zacząć od najlepszej ;)

Może lepiej by się czytało gdybym zaczęła od początku, bo śmiałabym się o wiele częściej i rozumiała więcej, ale zapewniam, że nie trzeba czytać książek ze Świata Dysku po kolei by się dobrze bawić. Bo tak- ja bawiłam się dobrze, nawet świetnie :) Pratchett ma ciekawe poczucie humoru i potrafi tak napisać książkę, by bawiła i nie czuło się przesycenia, a tym bardziej niedosytu.

Bawi i uczy. Nie mam dużego porównania (by nie rzec żadnego), w każdym razie w tej książce Pratchett z finezją balansuje na granicy żartu i powagi sprawiając, że czytelnik podczas lektury nieustannie dobrze się bawi, a jednocześnie poruszając ważne tematy, odkrywa smutne strony ludzkiej natury.

Podsumowując: Pratchetta polecam! Wprawdzie czytałam tylko jedną książkę, ale bardzo mi się podobała. Z pewnością zakupię jeszcze kilka jego książek, może zacznę dla odmiany od początku? ;)

Więzień Jesus Sanchez Adalid

tytuł oryginału: El cautivo

seria/cykl wydawniczy: Monroy tom 1

wydawnictwo: Bellona

data wydania: styczeń 2011

liczba stron: 672

opis:

"Pierwsza część znakomitej sagi Monroy.
Luis Monroy de Villalobos – młody szlachcic, rycerz idealista, wychowany na powieściach rycerskich pragnie zostać przyjęty na służbę króla Filipa II. Zobowiązany testamentem ojca zostaje paziem w legendarnym, langwedockim zamku w Belvis, aby później móc być mianowanym na rycerza. Jego marzenia realizują się, gdy zostaje przyjęty na służbę we flocie królewskiej oraz udaje się na swoją pierwszą wyprawę do Gelves. Niestety wojska Filipa II ponoszą druzgocącą klęskę, a sam Monroy dostaje się do niewoli Saracenów.
Adalid z niezwykłą precyzją odtwarza jego losy, szczegóły życia codziennego epoki, rekonstruuje bitwy i potyczki oraz prezentuje oryginalne spojrzenie na epokę Karola V i Filipa II – najciekawszą epokę w dziejach Hiszpanii, która zainspirowała Cervantesa do napisania „Przygód Don Kichota”."

Dżony: Zamknęłam książkę i... Nie wiedziałam co o niej powiedzieć.
Stefan: Ale teraz pewnie wiesz?

Dżony: Właśnie o to chodzi, że nie.
Stefan: A podobała Ci się chociaż?

Dżony: Właśnie o to chodzi, że nie wiem.

Stefan: Po tylu dniach!? Jak możesz nie wiedzieć!?

Dżony: Bo... Z pewnych względów mi się podobała, a z innych nie. A co Ty o niej sądzisz?
Stefan: Zdecydowanie (w przeciwieństwie do NIEKTÓRYCH) stwierdzam, że mi się nie podobała.
Dżony: Dlaczego?

Stefan: Po pierwsze: fabuła kulała- bo o czym jest właściwie ta książka? O niczym.

Dżony: Jak to o NICZYM!? Książka zawiera w sobie historię pewnego człowieka! To nic!?
Stefan: Co nie zmienia faktu, że jest nudna...
Dżony: Hmmm... Muszę przyznać, że brak konkretnych wydarzeń i pewna rozwlekłość nuży. Ale należy wziąć pod uwagę, iż to pierwsza część sagi.
Stefan: Jeśli pierwszy tom nie ciekawi, wręcz nudzi, to po co sięgać po kolejne?

Dżony: No tak, znowu masz rację. Ale styl i język autora mi się podobał.
Stefan: Czyli twierdzisz, że jest szansa na to, że w kolejnym tomie autor skupi się bardziej na akcji i napisze książkę ciekawiej?
Dżony: No cóż...
Stefan: Nie sądzę.

Dżony: Czyli co nie polecasz?
Stefan: Zdecydowanie odradzam. Ty zapewne jesteś jeszcze niezdecydowana...?

Dżony: Czyżby ironia?
Stefan: Nie skądże...

Dżony: Ok, mnie się nie podobała, ale nie odradzam, najlepiej sprawdzić na własnej skórze.

Stefan: Oczywiście... 

Dżony: ... Masz tupet... Mogę się dowiedzieć kim właściwie jesteś?
Stefan: Jak to!? Gorszą, odważniejszą, BARDZIEJ ZDECYDOWANĄ i zarozumiałą stroną Twojej osobowości.

Dżony: Hmmmm....

Stefan: No właśnie.

Dżony: ...
           <skomplikowany proces myślowy>

           ...
           ...

           ...
           Jak to!? Masz męskie imię!
Stefan: A Ty to co!?
Dżony: To pseudonim! Dobrze znasz jego historię! I jestem kobietą!
Stefan: Jesteś pewna?
Dżony: Że co!? Oczywiście, że tak! Więc? Dlaczego masz męskie imię?

Stefan: A skąd ja mam wiedzieć dlaczego? Sama sobie tak ubzdurałaś. Poza tym niekoniecznie muszę być facetem. Stefan to ładne imię.

Dżony: Phi... Okej skończmy tą głupią dyskusję, a przynajmniej publicznie...
W takim razie żegnam się z Wami, moi Drodzy Czytelnicy! Jeśli dotrwaliście do końca- gratuluję :)
Oenovich chyba nie masz mi za złe, że podkradłam Twój pomysł? ;)
Stefan: Powiedziałbym pewne słowo na 'l' a kończące się na 's', pewien rzeczownik, 5 literowe...

Dżony: Przepraszam bardzo...

Stefan: Ale nie powiem! Bo wyniosłem złe doświadczenia z podstawówki związane z tym słowem...

Dżony: To co wtedy zrobiłeś było niegrzeczne!
Stefan: Należało jej się!

Dżony: Niekoniecznie... No ok, może tak...

Stefan: Ty i to Twoje niezdecydowanie...! Ok, zdecydowanie powinniśmy zakończyć formalną część tej dyskusji w tym momencie. Jako, że jestem zły do szpiku kości to musimy poważnie porozmawiać, w domciu... Muahhahahahah! :D
Czytelników nie żegnam, w końcu mam tupet, a na reputację trzeba pracować...

Wybaczcie, nie panuję nad tą dwójką ^^

Kronika ptaka nakręcacza Haruki Murakami

tytuł oryginału: ねじまき鳥クロニクル

wydawnictwo: MUZA

data wydania: marzec 2006

liczba stron: 628

 NIEDOKOŃCZONA

 opis:

"Akcja Kroniki ptaka nakręcacza , podobnie jak w większości książek Haruki Murakami jest bardzo skomplikowana, ale nie ona jest najważniejsza. Jeden z recenzentów streścił ją tak: Toru Okada traci najpierw pracę, potem kota, potem żonę a w końcu rozum. O ile w pierwszych trzech punktach można recenzentowi przyznać rację, o tyle z tym rozumem sprawa jest nieco bardziej złożona. Życie Toru Okady po stracie pracy jest monotonne i pozbawione ambicji. Żona zarabia wystarczająco dużo na utrzymanie ich obojga, a Toru prowadzi dom. Ten harmonijny układ zostaje jednak pewnego dnia zburzony, kiedy to znika im kot. Toru wyrusza na poszukiwanie zwierzątka i tak zaczyna się wielka historia jego spotkań z różnymi najdziwniejszymi osobami, prowadząca do całkowitej przemiany duchowej, nieomal buddyjskiej iluminacji. Gdy odejście żony pozbawia go środków do życia i nie może sobie pozwolić na bezczynność, jest już innym człowiekiem, gotowym zacząć nowe życie."

Niestety nie potrafię się odnaleźć w świecie Murakamiego. Nie wiem może to kwestia dobrania nieodpowiedniej książki? Kronika ptaka nakręcacza mimo, że z początku mnie intrygowała i zachwycała na dłuższą metę jednak nudziła i nużyła. 
Ledwo dotarłam do połowy książki, nawet nie chcę wiedzieć jak długo musiałabym ją kończyć.

Jednak prozy pana Murakamiego nie odradzam. Wręcz przeciwnie- zachęcam do zapoznania się z nią. Dziwne prawda? Nie dokończyłam książki, a jednak polecam... Cóż Murakami pisze niezwykle ciekawie i ma intrygujące spojrzenie na świat, więc może ktoś go pokocha.

 Imię róży Umberto Eco

tytuł oryginału: Il nome della rosa

wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy

data wydania: 2002 (data przybliżona)

liczba stron: 631

NIEDOKOŃCZONA

opis:
"Rzecz dzieje się w 1327 roku. Do opactwa benedyktynów w północnych Włoszech przybywa angielski franciszkanin Wilhelm z Baskerville ze swym sekretarzem i uczniem, Adsem z Melk.
W starym, bogatym i szanowanym w Europie opactwie ma się odbyć ważne spotkanie o charakterze polityczno-religijnym, dotyczące kontrowersji na temat ubóstwa Jezusa Chrystusa.
Równolegle z tym wątkiem rozwija się wątek kryminalny. Tuż przed przybyciem Wilhelma w opactwie ginie w tajemniczych okolicznościach jeden z mnichów. Uczony i inteligentny Anglik prowadzi śledztwo, ale morderstwa się mnożą. Stopniowo okazuje się, że klucz do rozwiązania zagadki kryje się w bibliotece..."

Pewnie niektórzy pomyślą, że nie dokończyłam owej książki z powodu języka. Nic bardziej mylnego! Uwielbiam książki historyczne i stylizację języka na ówczesny.
Co więc nie pozwoliło mi czytać?
Religijne wstawki. Takie pitu pitu o dupie Maryni. Niestety, ale mało mnie interesowały długie dysputy na temat tego czy owego proroka...

A szkoda, bo wątek kryminalny wydawał się ciekawy.

Wybaczcie jakość tych luźnych notatek, nawet nie mam czasu ich sprawdzić :P

*"Wstęp do bajek" z Bajki I. Krasickiego