"Hakus pokus" Katarzyna Leżeńska, Darek Milewski

wydawnictwo: Prószyński i S-ka

data wydania: 22 marzec 2011

liczba stron: 496
ocena: 4,5/5

Opis:
"Ona: Beata, psycholog z Chicago, uciekinierka sprzed ołtarza. Wyjeżdża, by rozstać się nie tylko z niedoszłym mężem, ale i z chorą psychicznie matką, która właśnie trafiła do zamkniętego ośrodka.
On: Robert, polski matematyk i haker. Rozwodzi się z transseksualną żoną, porzuca stare przyjaźnie i naciska przycisk „reset” w swoim życiu. Kolejny raz.
Spotykają się w Seattle, w pełnej oryginałów firmie CounterVision, zajmującej się zabezpieczaniem innych firm i instytucji przed atakami hakerów. Wyścig limuzyn z udziałem weterana z Iraku, rumuńskiego hakera, genialnego programisty i napalonego audytora kończy się o krok przed metą. Szybko następujące po sobie zdarzenia, podróże, relacje i wybory wystawiają na próbę nie tylko uczucia bohaterów, ale i bezpieczeństwo internetu.
Przypadkowe odkrycie Roberta oraz śledztwo przeprowadzone przez wścibskiego dziennikarza stawiają pod znakiem zapytania uczciwość metod, jakimi posługuje się CounterVision, by zdobyć klientów. Ale to nic w porównaniu z tym, czego doświadczają bohaterowie podczas spotkania z matką Beaty i podróży do Waszyngtonu.
Czy nowa miłość wystarczy, by znikły stare koszmary?"

Co rządzi życiem przeznaczenie czy przypadek? 
Bohater książki Hakus pokus, Robert, wierzy w to drugie

Cała jego dotychczasowa historia stanowiła modelowy dowód na to, że życiem rządzi mniej lub bardziej oczywisty przypadek. O ile przypadek może być oczywisty.

 Ja sama nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Ale myślę, że naszym życiem rządzimy my sami, zależy od nas. Oczywiście jeżeli nie poddajemy się wciąż "przypadkowi" czy "przeznaczeniu" ;)

Początkowo trochę obawiałam się tej książki. Sądziłam, że to romansidło, a hakus jest raczej domieszką i chwytem reklamowym, a tu dowiedziałam się kilku ciekawostek (ale nie oczekujcie raczej, że autor wprowadzi was w tajniki hakowania), razem z bohaterami włamywałam się także do komputerów innych i mówiąc szczerze trochę przeraziłam, że kto tylko chce może się wepchać na mój komputer... Na szczęście nie prowadzę jakiejś wielkiej firmy i ryzyko, że komuś będzie się chciało przejrzeć zawartość mojego dysku jest znikome ;)

Książka pisana jest lekkim językiem, czyta się błyskawicznie. Mimo dość ponurego nastroju można wyczuć nutkę humoru (może nawet sarkazmu). Zdziwiło mnie to, że autorzy tak się zgrali. Rozdziały są pisane na przemian z perspektywy Beaty i Roberta (występuje jednak narracja trzecioosobowa). Gdybym wcześniej nie wiedziała o dwóch autorach powiedziałabym, że pisała ją jedna osoba. Chociaż nie przypominam sobie, żebym czytała jakąkolwiek książkę napisaną przez dwie osoby, więc porównania nie mam.

Romansidłem Hakus pokus raczej nie jest. Owszem występuje w nim wątek miłosny, ale na miano typowego romansidła "nie zasługuje". I dobrze. Z pewnością jest jednak sensacją, do tego hakerską, a także dramatem. Psychologicznym. Jak widać jest to mieszanka różnych gatunków. Mnie się spodobała.
Akcja jest szybka co, na szczęście, nie jest okupowane oszczędnymi opisami. Wcielamy się nie tylko w rolę hakera i pani psycholog, ale także faceta porzuconego i zdezorientowanego oraz kobiety "zniewolonej" przez matkę, która nie wie co zrobić dalej ze swoim życiem i próbuje znaleźć sobie miejsce w nowej pracy. I to skłoniło mnie do przemyśleń, uświadomiłam sobie bowiem, z lekkim przerażeniem, że ja także będę za niedługo musiała podjąć pracę. Niby zostało mi jeszcze kilka lat nauki, ale znając życie ten czas minie szybko, a ja będę musiała wkroczyć w dorosłość. Czy również trafię w zamkniętą grupę, czy może pod czyjeś opiekuńcze skrzydła? Czy dam sobie radę?

Tak więc spotykamy Roberta i Beatę w nie najlepszym, przełomowym momencie życia. Czy pozbierają się po ciosach jakie otrzymali od życia? Czy ułożą sobie życie razem czy osobno? Na gruzach starego czy może ruszą w nieznane?

Ogólnie pozytywne wrażenia po lekturze tej książki. Zwłaszcza, że jest to pierwsza książka w tym roku, którą czytałam na zewnątrz. Może ta wiosna nie jest jednak taka zła... :)

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

"Wampir Lestat" Anne Rice

tytuł oryginału: The Vampire Lestat

seria/cykl wydawniczy: Kroniki wampirów tom 2

wydawnictwo: REBIS

data wydania: 2005 (pierwsze wydanie 1985)

liczba stron: 648
ocena: 4/5

Opis:
"Lestat, stwórca Louisa de Pointe du Lac i Claudii - dwojga bohaterów Wywiadu z wampirem - opowiada własną historię.Przebudziwszy się po pięćdziesięciu pięciu latach zostaje gwiazdą rocka. Jego dzieje są jednak długie i mroczne - sięgają osiemnastego wieku. Był wówczas autorem w Paryżu, został wampirem i podróżował po Europie w poszukiwaniu odpowiedzi na dręczące go pytania.Kiedy wreszcie odnalazł pierwsze wampiry, z poszukiwacza stał się ściganym.
Lestat uzupełnia wiele wątków podjętych przez Lauisa w Wywiadzie z wampirem, snując dramatyczną opowieść o życiu - nieżyciu, którego nigdy nie pragnął."

Muszę przyznać, że w połowie książki myślałam, że utknęłam na dobre i nie skończę tej książki. Tydzień temu przeczytałam może 20 stron, ale w ten weekend się uparłam i przebrnęłam przez to tomiszcze. Z wyglądu całkiem niepozorna, jak się na nią patrzy to trudno zgadnąć, że liczy sobie niemal 650 stron.
Szczerze mówiąc przebrnięcie przez nią niektórych przerasta i wcale się nie dziwię- odstraszać może objętość, mały druczek, język książki, długie opisy czy powolność akcji. Mnie udało się jakoś dokończyć Wampira Lestata i nie żałuję.
Mam mały problem z ocenieniem drugiej części Kronik wampirów, z pewnością mogę jednak powiedzieć, że bardziej mi się podobała od Wywiadu z wampirem.

Może zacznę od tego co mi się nie podobało.
Przede wszystkim sposób przedstawienia Lestata. W Wywiadzie był tajemniczy, demoniczny, bez skrupułów. W kolejnej części Rice przedstawiła nam jakby kogoś innego. Z tajemnicy go oczywiście odarła, to zrozumiałe, ale przedstawiła go niemal tak jak Louisa, jako dobrego, niezabijającego niewinnych. Oczekiwałam, że autorka ukaże co doprowadziło do tego, że Lestat stał się taki zły, a tu dowiadujemy się, że to tylko pozory. Sama już nie wiem czy traktować to jako zaletę czy wadę.

Wprawdzie po Wywiadzie z wampirem nie spodziewałam się wartkiej akcji, ale nadal nie nabrała spodziewanego tempa. Chociaż nie było już przynajmniej momentów, że się nie nudziłam.

Rozwlekłe opisy były momentami drobną wadą, ale w większości mi się spodobały. Widać było, że książka jest dopracowana. Można było bardziej wczuć się w sytuację bohatera, poznać zakamarki jego duszy, pragnienia i rozterki. W pewnych momentach rozważania Lestata były dla mnie... cóż, niezrozumiałe. Ale myślę, że autorka chciała w ten sposób ukazać, że śmiertelnicy nie są w stanie do końca zrozumieć natury wampirów.

Myślę, że początkowe rozterki Lestata, jego poszukiwanie Boga, sensu życia kiedy jeszcze był człowiekiem są bliskie niejednemu z nas. Natomiast kiedy staje się wampirem opanowuje go samotność i pociąg do samo destrukcji, niebezpieczeństwa. Dopiero pod koniec Lestat ujawnia niemal taką naturę jak w Wywiadzie z wampirem, jednakże to jego usprawiedliwianie się co do swoich ofiar było przy tym trochę śmieszne.

Świat ukazany przez Anne Rice jest dopracowany, stworzyła własną rasę, mitologię i świat, jakże odmienny od naszego.

Zakończenie Wywiadu z wampirem i Wampira Lestata jest całkiem odmienne z tego co pamiętam i bardzo mi się to nie spodobało.

Ogólnie jednak książkę oceniam jako dobrą, lepszą od Wywiadu z wampirem choć miejscami nużącą. Lestat snuje mroczną historię swojego życia. Początek i koniec czyta się dość szybko, a ostatnie strony sprawiają, że mam ochotę jak najszybciej poznać dalszą część. Przy okazji muszę przyznać, że postacie Akaszy i Enkila są przerażające ;)
Nie wiem jak to jest, ale mimo, że książki Rice czasem nużą i nudzą, to i tak w pewnym momencie ma się wielką ochotę przeczytać kolejną.

Zmiany, zmiany...

Jak widać zmieniłam szablon i nagłówek bloga. Byłabym wdzięczna gdybyście napisały czy jest lepiej czy gorzej.
Czy tekst postu jest czytelny? Początkowo miał być biały, ale stwierdziłam, że za bardzo wali po oczach.
Jeśli miałybyście jakieś sugestie chętnie wysłucham :)
Miłego dnia życzę i lepszej pogody za oknem niż u mnie (śnieg, ciapa, szarość...). A jeśli pogoda u Was jest taka sama to na pocieszenie słowa mojej koleżanki: Wiosna już jest, a ta pogoda to tylko taki kamuflaż :P

I Ani Mru Mru :D
Ani Mru Mru- Klinika uzależnień
(daje link, bo leniwa jestem :P)

"Szeptem" Becca Fitzpatrick

tytuł oryginału: Hush Hush
wydawnictwo: Wydawnictwo Otwarte
data wydania: styczeń 2010
liczba stron: 328
ocena: 2/5

Opis:
" Patch jest tajemniczy i zabójczo przystojny. Nic dziwnego, że 16-letnia Nora uległa jego urokowi. Niemal natychmiast w jej życiu zaczęły się dziać rzeczy, których nie da się wytłumaczyć. Chyba, że...
Chyba, że ktoś wie, że znalazł się w samym środku bitwy. Bitwy, którą, od wieków toczą Upadli z Nieśmiertelnymi. o twoje życie.
Ale cicho sza... Są tajemnice, o których mówi sie tylko szeptem."


Książka niemal wszędzie zgodnie wychwalana i uwielbiana. Niestety nie u mnie.
Sądziłam, że mimo wszystko przymknę oko na niedogodności i ocenię pozytywnie. Ale kiedy doczytałam do końca poczułam lekkie uczucie niesmaku.

Jest to kolejna młodzieżówka typu zakazana miłość z nieziemskimi istotami w roli głównej. Przy Zmierzchu uznałam to za swego rodzaju "eksperyment" i spróbowanie czegoś nowego, więc nie narzekałam. Niestety Szeptem to moim zdaniem w pewnym stopniu kopia ww. Patch i Edward łudząco podobni, z tym, że Patch był trochę bardziej mroczny i nie wszystko było do końca jasne (mam na myśli jego intencje), Nora i Bella niby niepodobne, bo ta pierwsza ponoć atrakcyjna, a Bella zwykła, szara dziewczynka, ale niestety moim zdaniem są one jak siostry. Wiele scen podobnych- lekcja biologii, przekonanie się o prawdziwej naturze Patcha/Jacoba. Jeśli chodzi o postacie to u Meyer było ich przynajmniej trochę więcej, ale u Fitzpatrick nie wszystkim można było od razu przypiąć etykietki "zła" lub "dobra" (co jednak nie było znowuż takie trudne), w obu książkach są tak samo płytkie.

Wiele scen było dziwnych, bohaterka (jak zwykle) naiwna, a niektóre dialogi powalały. Jak wypowiedź Vee:
"Kiedyś to będziemy my. Porwą nas półnadzy kowboje. Ciekawe, jak się całuje wargi spalone słońcem, zaskorupiałe od błota?"
Ściągnęłam na sobie kilka zdziwionych spojrzeń, gdy nagle ryknęłam śmiechem... :P
Czy połowa amerykańskich nastolatek ma tak wybujałą seksualność jak Vee? Powątpiewanie wyrażone przy recenzji filmu To właśnie miłość zniknęło.

Trochę dziwnie się czuję po lekturze tej książki. Jest trochę pomieszana. Wątek śledztwa Nory to jeden z nielicznych pozytywów chociaż i jego nie mogę za bardzo pochwalić. Jakoś tak brak jej zakończenia. Ja rozumiem to ma być jakaś tam seria, cykl czy trylogia, ale... ale czegoś mi brakowało.
Najbardziej raził mnie język książki. W oryginale też tak brzmi? (chociaż po "surfingowcu" nie zdziwiłabym się gdyby nie) Czułam się jakbym czytała jeden z tych blogów, w których nastolatki dla frajdy piszą opowiadania. Jak miałam 10-13 lat to mnie też to bawiło, po dorosłej kobiecie spodziewałam się czegoś lepszego.
Cóż jestem zapewne zmuszona dodać, że nie pałam zbyt wielką sympatią do młodzieżówek i to na pewno także wpływa na moją ocenę. Jeśli ktoś pokochał Zmierzch pewnie Szeptem także pokocha.

Cytaty:
„Pamiętaj, że człowiek się zmienia, jednak jego przeszłość nigdy.”

Krótka notka

Chciałam się przywitać :) I poinformować, że nawiązałam współpracę z wydawnictwem Prószyński i S-ka Dzisiaj przyszła do mnie pierwsza książka :)

Opis:
"Ona: Beata, psycholog z Chicago, uciekinierka sprzed ołtarza. Wyjeżdża, by rozstać się nie tylko z niedoszłym mężem, ale i z chorą psychicznie matką, która właśnie trafiła do zamkniętego ośrodka.

On: Robert, polski matematyk i haker. Rozwodzi się z transseksualną żoną, porzuca stare przyjaźnie i naciska przycisk „reset” w swoim życiu. Kolejny raz.

Spotykają się w Seattle, w pełnej oryginałów firmie CounterVision, zajmującej się zabezpieczaniem innych firm i instytucji przed atakami hakerów. Szybko następujące po sobie zdarzenia, podróże, relacje i wybory wystawiają na próbę nie tylko uczucia bohaterów, ale i bezpieczeństwo w internecie.

Przypadkowe odkrycie dokonane przez Roberta oraz śledztwo przeprowadzone przez wścibskiego dziennikarza stawiają pod znakiem zapytania uczciwość metod, jakimi posługuje się CounterVision, by zdobyć klientów. Ale to nic w porównaniu z tym, czego doświadczają bohaterowie podczas spotkania z matką Beaty i podróży do Waszyngtonu.

Czy nowa miłość wystarczy, by znikły stare koszmary?

Czy uda się im wspólnie pokonać demony przeszłości?"

(zdjęcia własnego nie miałam czasu robić)
Ciekawa jestem czy mi się spodoba :)

Ahhh ta wiosna... Niby lubię słońce i to miła odmiana po zimie, ale ja wolę lato :P
A teraz lecę być może na pole, być może z aparatem... Niby po południu mamy z koleżankami wybrać się na tenis ziemny... ekhem nie żebym kiedyś grała :P Zobaczymy co nam z tego wyjdzie, a nuż widelec się spodoba :)
Pozdrawiam i życzę miłego dnia!