Stos po długiej przerwie

Praktycznie same recenzyjne, oprócz trzech kupionych w promocji (Niemieckie dywizje pancerne, Nigdy, nigdy mnie nie złapiecie i Okrutna miłość)+kolejny tom Pieśni Lodu i Ognia. Z recenzyjnych wszystkie już przeczytane, opinie na blogu. Jedynie aktualnie czytana W świecie jurt i szamanów jeszcze nie opisywana, ale to soon ;)

Post bardzo skrótowy, ale to tak w międzyczasie- wakacje w toku (:

__________________________________


No żesz... byłam przekonana, że ustawiłam datę kiedy ma być post opublikowany, dziś szukam ostatniego stosika i nic... Miał być opublikowany 1 czerwca, wrzucam dziś.

Z recenzyjnych wszystkie już przeczytane, opisane; Okrutną miłość czytała siostra, ale z niej wyciągnąć cokolwiek o książce to cud, także tabula rasa; na Krew i złoto patrzę. Na razie tyle- nie mam następnej części, więc nie ruszam. PLiO jest jak narkotyk i nie zamierzam potem cierpieć katuszy, bo nie mam następnego tomu.
Tymczasem wpadła mi w oko pewna seria, niezbyt  piękne wydania, ale tanie i ciekawe książki. Na razie zmagam się z nałogiem, ale walkę chyba przegram (:

"Morze Niegościnne" Jakub Szamałek

wydawnictwo: Muza S.A.
data wydania: 15 maja 2013
liczba stron: 304















Debiutancka książka Jakuba Szamałka (Kiedy Atena odwraca wzrok) nie wywarła na mnie ogromnego wrażenia. Przyjemność czytania popsuło mi szybkie odgadnięcie zagadki i niezbyt umiejętnie prowadzona akcja. Niemniej jednak duży plus dostał autor za oryginalny pomysł. Kolejna książka, Morze Niegościnne, pozostawi po sobie znacznie przyjemniejsze wrażenie.

W Morzu Niegościnnym powracamy do znanych nam już bohaterów: Leocharesa i Lamii. Leochares mieszka teraz z rodziną w Pantikapajonie dokąd uciekł przed zarazą, ale tęskni za swą ojczyzną, Atenami, do wielu rzeczy musiał się przyzwyczaić, wiele poświęcić. Jest teraz złotnikiem, ma własny warsztat, urodził mu się syn, Teodoros. Leochares starał się trzymać z daleka od polityki, jak kazała mu żona, jednak dał się wciągnąć w bycie członkiem rady. Na pozór potrafi oddzielić życie rodzinne od interesów, jednak kiedy w domu pantikapajońskiego archonta zostaje zamordowany poseł z Teodozji, a sam archont przetrzymuje w swoim domu Lamię i Teodorosa, Leo chcąc nie chcąc zostaje mianowany śledczym i ma za zadanie złapać mordercę.

Tym razem towarzyszymy Leocharesowi tylko w co drugim rozdziale, natomiast pozostałe poświęcone są Lamii. Uważam, że to świetny zabieg, akcja jest dzięki temu urozmaicona, nabiera rumieńców. Pozwala to także autorowi pokazać codzienność kobiet w starożytności, przedstawić więcej zwyczajów.
Akcja jest szybka, pióro autor ma lekkie, dzięki czemu czyta się błyskawicznie i sprawia to czystą przyjemność, a wiedzę o starożytności przyswaja się bez bólu, tak często aplikowanego w szkołach.
Warto także dodać, że tym razem wyjaśnienia pojęć mamy w przypisach na końcu strony, a nie na końcu książki (dużo wygodniejsze niż kartkowanie).

Przy okazji lektury debiutanckiej książki Szamałka marudziłam, że intryga była zbyt łatwa i szybko zgadłam kto jest "tym złym". Na szczęście w Morzu Niegościnnym już nie tak łatwo się wszystkiego domyśleć, całość pozostaje w sferze przypuszczeń. Jedyny minus jaki dostrzegłam podczas czytania jest w zakończeniu. Nagle zagadka zostaje rozwiązana, jakoś tak szybko, i już już pędzimy dalej w inne miejsce.
Jednak całość książki prezentuje się dobrze. Osadzenie akcji w starożytności to nadal świeży pomysł w tym gatunku. Dzięki temu odrywamy się od monotonnej scenerii współczesnych kryminałów, a przy okazji możemy poznać ateńską (a raczej pantikapajońską) codzienność, prawdziwszą od tej z podręczników do historii. Na dodatek mamy szybką powtórkę z mitologii.

Jak pisałam we wstępie, druga książka pana Jakuba jest znacznie lepsza od poprzedniej, widać, że kilka rzeczy zostało dopracowanych. I gdybym spotkała go gdzieś na ulicy, wiem co chciałabym powiedzieć: oby tak dalej! :) Zwłaszcza, że zanosi się na kontynuację, nie wiem jak Wy, ja przeczytam ją z chęcią!

ocena: 4/6

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Muza.

"W świecie jurt i szamanów" Bolesław A. Uryn

wydawnictwo: Muza
data wydania: 2013
liczba stron: 336















Seria reportaży wydawnictwa Muza zapowiada się naprawdę dobrze i mam nadzieję, że będą wydawać kolejne książki. Najpierw przewodnik, który nie do końca był przewodnikiem i dobrze się go czytało nawet osobie, która nie planuje podróży do Ameryki Południowej (Przez pustynie na ośnieżone szczyty), a teraz W świecie jurt i szamanów, książka, której nie można nazwać przewodnikiem, reportażem ani tak do końca podróżniczą.

Więc (o) czym jest? Cóż, to poniekąd taka zbieranina wszystkiego po trochu. Nie jest to książka podróżnicza, choć autor zamieszcza w niej kilka krótkich relacji z wypraw. Jest ona po prostu o Mongolii. O jej przeszłości, przyszłości, o tym jak się po niej podróżuje, o krajobrazach, o ludziach i kulturze.
Widać jaką miłością darzy ten kraj pan Uryn, który notabene wraca tam co roku i, jak sam mówi w książce, podczas powrotu do ojczyzny już planuje kolejną wyprawę do Mongolii.

Przed przeczytaniem tej książki nie wiedziałam o Mongolii nic. Przyznaję się i wcale nie przesadzam, to było dokładne nic. Nawet Tatarów z tym krajem nie kojarzyłam! Nie będę się teraz chwalić, że wiem wszystko, bo tak nie jest. Ale dowiedziałam się sporo ciekawych rzeczy, poznałam historię Mongolii, to jakie zmiany w niej zachodzą współcześnie.

Tym razem nie będę narzekać na brak aspektu kulturowego, bo to książka głównie o ludziach. Mieszkańcy Mongolii są w większości nomadami, a ich tryb życia i wierzenia nie zmieniły się od wieków. Jest tu na przykład opisany sposób robienia łuku czy konstrukcja jurty. Są przysłowia, opisane zwyczaje jakie towarzyszą przyjmowaniu gościa. Niektóre mogą być opacznie zrozumiane...

(...) mongolskim zwyczajem ogrzewania w łóżku nocą zmarzniętego gościa przez żonę, córkę gospodarza (albo, jak wspomina: Mongoła, który podczas snu tulił się do mnie).

 Jest też kilka relacji z wypraw jak np. spływu rzecznego czy wycieczki na pustynię Gobi.

Co mnie, jako miłośniczkę historii, szczególnie zainteresowało i ucieszyło to rozdział poświęcony historii Mongolii i jej wielkiemu wodzu, Czyngis-chanowi. Bo przecież opowiadając o jakimś kraju należy też przyjrzeć się jego historii i zastanowić dlaczego obecnie ma akurat taką formę a nie inną. Także kiedy autor opisuje jakieś wydarzenie czy przedmiot stara się przybliżyć czytelnikowi jego genezę.

Czy są jakieś minusy? Jeden... To wszystko jest za krótkie! Chciałoby się krzyczeć więcej i więcej!
Co do plusów dodam także, że kolejna książka w serii reportaże i znów mamy zdjęcie na każdej stronie. Wydawałoby się, że podróżnicza powinna mieć dużo zdjęć, ale czytałam i taką, w której nie było ani jednego... (sic!)

Pozostaje mi jedynie polecić. Bowiem W świecie jurt i szamanów to pozycja naprawdę godna polecenia, zwłaszcza dla tych, którzy nie mają zielonego pojęcia o Mongolii.

ocena: 5/6

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Muza.

"Mieć siedem lat" Alexander McCall Smith

tytuł oryginału: The Importance of Being Seven
tłumaczenie: Elżbieta McIver
seria/cykl wydawniczy: 44 Scotland Street tom 6
wydawnictwo: Muza
data wydania: 2013
data wydania oryginału: 2010
liczba stron: 296












Troszkę się przeraziłam buszując po Wikipedii, bo w polskiej po Mieć siedem lat nie ma kolejnej książki cyklu. Na szczęście w angielskiej wersji są jeszcze dwie i mam nadzieję, że powstaną kolejne. Bo nie tylko autor, jak sam pisze w przedmowie, zżył się z mieszkańcami 44 Scotland Street, ale także my, czytelnicy.

A co się dzieje na Scotland Street? Oj dużo, dużo się dzieje! Bertie i Stuart wreszcie przeciwstawiają się Irene. I to jak! Mały nadal jest w drużynie skautów, na dodatek obaj planują wycieczkę, która z pewnością nie spodoba się matce chłopca. Choć ten tom skupia się głównie na nich to reszta bohaterów nie odeszła w zapomnienie. Wprawdzie do Pat i Bruce'a jedynie zerkamy, ale za to często towarzyszymy Elspeth i Matthew, świeżo upieczonym małżonkom. A w ich życiu także dużo się dzieje. Ale nie będę psuć niespodzianki, przekonajcie się sami.

Odradzam czytania tej części tekstu jeśli ktoś ma tę książkę dopiero przed sobą.

Choć w związku Elspeth i Matthew jest jak dla mnie trochę za dużo słodyczy, to myślę, że autor przesadził, bo to także miało służyć do przedstawienia młodego małżeństwa w krzywym zwierciadle. Dużo słodyczy, ale mało zrozumienia i szczerej rozmowy, co niestety owocuje zmniejszoną przestrzenią osobistą. Czasem miałam wręcz wrażenie, że są nieco niedobrani. Chociaż ciekawa jestem jak się dalej potoczy życie Matthew po spotkaniu z Pat, nadaje to nieco pikanterii całej serii.

Natomiast Antonia, Domenica, Angus i oczywiście Cyril wybierają się na wakacje do Włoch. Każde z nich ma inne oczekiwania co do tego wyjazdu. Pan Smith mógłby pobawić się w miłosny trójkąt, niestety wypadki potoczyły się trochę inaczej. Chociaż na początku wyjazdu obie panie pokazują pazurki co wygląda całkiem zabawnie.

Koniec spoilerowania (:

Jakoś dopiero przy tym tomie zauważyłam, że toczone są ciekawe dyskusje. Podejmowane są takie tematy jak nadużywanie politycznej poprawności czy problem gejów w społeczeństwie. Są one ciekawie przedstawione, ścierają się tu sprzeczne opinie, poznajemy za i przeciw.
Interesujący jest także świat dzieci, kolegów Bertiego. W większości jest on zabawny, bo dzieci jeszcze nie mają pojęcia taktu i nie potrafią rozróżnić tego co można mówić od tego czego nie należy powtarzać. Jednak przez to co zabawne przebija szara rzeczywistość, jak w przypadku Hiawathy, którego mama czasem cały dzień leży w łóżku i pali "lecznicze" papierosy...

Trudno powiedzieć cokolwiek nowego o tej serii. Za każdym razem mi się podoba, ma swój specyficzny klimat. Poziom jest w sumie równy przy każdym kolejnym tomie (rzadko się to zdarza), dlatego zawsze jestem pewna, że będzie to przyjemna lektura i się nie zawiodę. Bardzo solidna seria.
Polecam! I niekoniecznie trzeba czytać od pierwszego tomu (patrz mój przykład, czytam od 4, do tej pory nie zaopatrzyłam się w 3 pierwsze, ale kiedyś to zmienię ;) )

ocena: 5/6

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Muza.

Cytaty:
Spojrzała w sufit, skąd padało ostre światło lampy. Dziecko też zobaczy podobną scenę, gdy się urodzi: ostre światło i obce twarze. I dziwne odgłosy zewnętrznego świata. Nic dziwnego, że niektórzy żałują swego przyjścia na ten padół; być może zapamiętali na zawsze te pierwsze nieprzyjemne chwile.

Filmy (po raz 10)

Dziś będą same filmy o nastolatkach, wszyscy zakochani. Dlatego tych, którzy mają uczulenie na takie filmy żegnam (:

                                         Szkoła uczuć (2002)

Opis:
"Nastoletnia córka pastora, Jamie (Mandy Moore) bierze czynny udział w życiu szkoły. Uczęszcza m. in. do grupy pomagającej młodzieży w nauce i kółka teatralnego, w którym zachodzą najistotniejsze wydarzenia filmu. To właśnie podczas prób Landon (Shane West) poznaje prawdziwe oblicze dziewczyny, z której naśmiewał się wraz z przyjaciółmi ze swojej paczki. Niespodziewanie podczas premiery wiosennego przedstawienia Landon (który za karę musiał zagrać w tym przedstawieniu), przed wszystkimi namiętnie całuje Jamie. Między nastolatkami, pochodzącymi zupełnie z różnych światów, zawiązuje się silne uczucie, które zmienia Landona w dojrzałego mężczyznę. Jednak dziewczyna ukrywa tajemnicę, która ma duże znaczenie dla życia obojga nastolatków..."

Zacznę od tego, który podobał mi się najmniej.

Szkołę uczuć oglądnęłam tylko po to by porównać go z Keithem, bo fanki tego robiły na forum na fw raban o to, że Keith jest podróbką Szkoły. 

Cóż jeśli ktoś wykorzystuje ten sam wątek w filmie to nie znaczy, że "zdarł" wszystko z innego filmu. Ale nie ma co się produkować... Bo "obrońcy" Szkoły tego nie zrozumieją. Czemu? Bo moim zdaniem ten film może podobać się jedynie 12-14-latkom.

Pierwsze sceny- ja to wszystko już znam, to już było, ale cóż taki urok filmów z lat 80, 90... zaraz, zaraz! To jest film z 2002?! 

Kicz. Drętwe dialogi. Jedyny cel filmu- wyciskanie łez (taki w zamierzeniu, bo przy naprawdę wzruszających scenach trzeba się troszkę "pomęczyć", bardziej, zdecydowanie bardziej niż przy Szkole) Umoralniające gadki, wpychane wszędzie, na siłę, przynoszące odwrotny efekt. Irytujący bohaterowie... 

Mogę tak długo. Gdyby film był sprzed 20, 30 lat to powstrzymałabym się od oceny. Przed miażdżącą jedynką uratowały go dwie sceny.

Powyższe kilka słów wynika zapewne z irytacji ludzi biadolących na forum Keitha. Film ten oglądałam już jakiś czas temu, ale ocenę podtrzymuję. Nudny i mdły, bez jakiegoś lepszego pomysłu. Nie polecam.

ocena: 2/6

                                                 Keith (2008)

Opis:

"Keith i Natalie spotykają się po raz pierwszy na lekcji chemii, kiedy to zostają partnerami do zajęć. Keith - biedny, tajemniczy chłopak, któremu na niczym nie zależy, nie ma nic do stracenia. Natalie - dziewczyna pochodząca z bogatej rodziny, gra w tenisa, uczy się bardzo dobrze, a to wszystko po to, żeby dostać się do dobrego college'u. Czy Keith zawróci Natalie w głowie i czy ona pozna jego tajemnicę, kończąc ze swoimi marzeniami?"

Tego wieczoru wahałam się pomiędzy obejrzeniem filmu o kanibalizmie a romansie o nastolatkach (w założeniu głupim). Kolega doradził ten drugi i już myślałam, że to duży błąd...
Pierwsza połowa filmu jest taka jak w każdym filmie o nastolatkach. Lekko intrygująca, do zniesienia, acz myślałam, że nic ciekawego w nim nie znajdę (oprócz kilku pomysłów i fajnych scen). Aż tu nagle boom! Druga połowa. Znacznie bardziej intrygująca. I zakończenie- wzruszające (oczywiście taki głaz jak ja nie płakał, ale na fw dziewczyny pisały, że owszem :P). Wprawdzie gdyby przestawili ostatnią scenę z przedostatnią to byłoby genialne, lekko to skopali...
Nie spodziewałam się tego, że film, który na pierwszy rzut oka wygląda na kolejny banał o nastoletniej miłości mnie zaintryguje i się podoba. Polecam wielbicielom filmów o nastolatkach i melodramatów.

I ciekawostka- aktorka grająca Natalie miała (chyba) 29 lat! Zazdroszczę ;) A poza tym- niski budżet, ale o dziwo całkiem nieźli aktorzy. Podobnie było z serialem Pacyfik- wysoki budżet, ale za to niemal całkowicie nieznani aktorzy, którzy sobie znakomicie poradzili ;)

ocena: 4/6

                              Restless (2011) i Now is good (2012)

Opis:
"Najnowszy projekt znakomitego reżysera Gusa Van Santa. Film opowiada o nieuleczalnie chorej dziewczynie, która zakochuje się w chłopcu lubiącym chodzić na pogrzeby. Niezwykłym wydarzeniem w ich życiu będzie spotkanie z duchem japońskiego kamikadze z czasów II wojny światowej…"

Opis:
"Tessa jest śmiertelnie chorą na białaczkę siedemnastolatką, postanawia przeżyć szybkie dorastanie w czasie, który jej pozostał. Tworzy listę z rzeczami do zrobienia, na której znajduję się utrata dziewictwa jak i spróbowanie narkotyków i z pomocą przyjaciół wciela ją w życie. Podczas gdy jej rodzina próbuje pogodzić się ze świadomością utraty, Tessa z determinacja odkrywa nieznane życie i doświadczenia. Obejmuje to również miłość, której nie planowała, do nowego sąsiada Adama."

Filmy oceniam dość dobrze, dlatego taka jedna krótka zbiorcza opinia na temat obu.
Po pierwsze polecam.
Restless za niebanalne podejście do tematu i wykreowanie bardzo interesujących postaci nastolatków.

Now is good za świetne... kurczę nietaktowne słowo, ale tak: za ukazanie ostatnich chwil chorych na raka. Wcale nie jest jak na filmach. Nie ma wzruszających pożegnań, itd. Ten film jest bardzo prawdziwy. Widzimy też jak zmienia się bohaterka i jak różnie może na chorobę reagować rodzina. Film nie skupia się tylko na problemach Tessy, ale także całego jej otoczenia, bardzo dobry film.
Restless ma jedną wadę- zakończenie. Nie będę zdradzać, ale nie podobało mi się. Poza tym z tego co pamiętam nieco brak mu głębi. Tak jak w Szkole uczuć tak i tu uważam, że przedstawienie historii chorej osoby to za mało (choć ten pierwszy i tak jest gorszy, ten lepszy pod tym względem).

ocena Restless: 3,5/6

ocena Now is good: 5/6