"Przez pustynie na ośnieżone szczyty..." Wojciech Lewandowski

wydawnictwo: Muza

data wydania: 2013 

liczba stron: 312

Książka Wojciecha Lewandowskiego Przez pustynie na ośnieżone szczyty... to zbiór kilkunastu krótkich opowieści z wypraw autora i jego przyjaciół (a także żony) na szczyty Korony Ameryki Łacińskiej. Koronkę tworzą najwyższe szczyty wszystkich państw Ameryki Południowej.

Od razu uprzedzam, że nie jest to książka w rodzaju tych Cejrowskiego. I jedynie ten szczegół jest lekkim minusem. Bo trochę za mało tu ludzi, charakterystycznej kultury Ameryki Południowej. To taki bardziej przewodnik, idealny dla osób, które chciałyby się w podobne wyprawy wybrać. Są wskazówki dotyczące dojazdu, różne drogi którymi można się dostać na dany szczyt i opis tej którą wybrał autor. A także kilka informacji na temat danego kraju, gdzie się udać po pozwolenia czy informacje, adresy stron internetowych itp.

Mimo, że jest to swego rodzaju przewodnik to czyta się go dobrze. Nie zawiera jedynie suchych faktów, czasem wręcz autor wplata kilka przemyśleń na temat swojego hobby. Jest to dobra książka dla osób, które lubią chodzić po górach. Nie muszą od razu uprawiać wspinaczki wysokogórskiej.
Mnie się tę książkę po prostu dobrze czytało, bo lubię czytać o takich wyprawach.

Największym plusem książki Wojciecha Lewandowskiego są fotografie. Znajdziemy je na każdej stronie. Większość z nich przedstawia górskie krajobrazy, które są po prostu przepiękne! Część jednak ukazuje fragment kultury Ameryki Południowej. Co więcej przy każdym odwiedzonym przez autora państwie jest jego godło. Co mnie zdziwiło to to, że niemal wszystkie godła są niezwykle barwne i bogate w szczegóły. Ale w końcu to Ameryka Łacińska.

Poza fotografiami dużym plusem jest także to, że przytoczone pojęcia czy nazwy są wyjaśnione. Jest też trochę historii, można się z tej książki dużo dowiedzieć. Na dodatek pisał ją geograf- więc podczas swych wypraw zwracał uwagę na szczegóły, na których zwykli ludzie pewnie by nie dostrzegli. Dlatego też dzieli się on z nami częścią swojej wiedzy. Wszystko jest podane przystępnym językiem i najczęściej towarzyszą temu fotografie. Dlatego jest to bardzo przyjemnie zdobyta wiedza :)

Książkę oczywiście polecam. Mimo jednego niewielkiego minusu (który sprawia, że jest po prostu nieco inna od reszty) myślę, że powinna spodobać się większości osób, które lubią literaturę podróżniczą. A już na pewno górołazom. 

ocena: 4/6



Ehhh niezmiernie się cieszę, że rozumiem html, bo blogger znowu mnie nie lubił... Teraz walka z nim będzie łatwiejsza :P

"Starcie królów" George R. R. Martin i sezon drugi "Gry o tron"

Starałam się nie umieszczać żadnych spoilerów, więc jeśli ktoś nie czytał nawet części pierwszej, to myślę, że może przeczytać tę opinię.
I starałam się pisać jak najkrócej i treściwie... Nie udało się :)

"Starcie królów" George R. R. Martin

tytuł oryginału: Clash of kings 

tłumaczenie: Michał Jakuszewski

seria/cykl wydawniczy: Pieśń Lodu i Ognia tom 2

wydawnictwo: Zysk i S-ka

data wydania: 2011

data pierwszego wydania: 2000

data wydania oryginału: 1999

liczba stron: 928

 George R. R. Martin to sadysta.

Bo jak inaczej nazwać kogoś kto kończy rozdział jednego z bohaterów czymś bardzo ciekawym i ważnym, po czym porzuca jego wątek na prawie 200 stron!?

A ja muszę się przyznać- przepadłam. Gra o tron mnie tak nie wciągnęła, bowiem gubiłam się w plątaninie imion i wydarzeń. Jednak obejrzałam serial, wszystko mi się w głowie poukładało (tylko jeśli chodzi o ten cykl :D), a kiedy w końcu kupiłam drugą część i zebrałam się na odwagę, wróciłam do Westeros. Grę o tron czytałam chyba ze trzy miesiące, Starcie królów (gdzie miałam przerwę na 3 książki) około półtora miesiąca. Oj działo się w tym Westeros, działo się!

 Co się działo? Przede wszystkim była cała masa bitew, choć dopiero pod koniec znaleźliśmy się na polu walki. Kto się bił? Cóż, okazuje się, że w królestwie jest czterech króli i każdy z nich rości sobie prawo do tronu. Na dodatek mamy jeszcze Daenerys, która obecnie przebywa poza Westeros, ale wcale nie zamierza tam zostać- chce wrócić i zgadnijcie co... Zasiąść na tronie oczywiście! Nie zabraknie więc intryg, spisków i zdrad.

Nie chcę pisać więcej- jeśli jeszcze nie czytaliście pierwszej czy drugiej części lepiej łapcie za książkę!

Od razu powiem, że tym razem nie napiszę ani nie powiem złego słowa na Martina. I mój tekst pewnie będzie dla was nudny- ot kolejna osoba, która wychwala Pieśń Lodu i Ognia, też mi coś. Ale ja muszę, po prostu muszę! (jak wiecie, a może nie niestety nie mam wśród znajomych moli książkowych, więc nie mam z kim porozmawiać o tym jaki to Martin jest niesamowity :) )

Przy okazji pisania o Grze stwierdziłam, że Martin nie potrafi utrzymać zainteresowania czytelnika przez co powieść czasem mnie nużyła. Nie było już tak przy Starciu, aczkolwiek skłamałabym jeśli bym napisała, że przeczytałam książkę z niezmiennym zainteresowaniem. Owszem, zdarzały się momenty, że czytałam z mniejszym zapałem, jednak tym razem Martin mnie nie znużył ani nie znudził.

Powiem tak- albo to pan Martin szaleje, albo jego bohaterowie przejęli nad nim kontrolę i on nie ma już żadnego wpływu na powieść. Postacie są tak plastyczne, a wydarzenia tak realistyczne, że nie sposób się nimi nie przejmować. Tym razem, kiedy Martin uśmiercał bohaterów, przejmowałam się znacznie bardziej (pomijając to, że wiedziałam kto zginie w Grze o tron, bo ludzie bez mózgu pisali o tym wszędzie wielkimi literami (wiem, nie powinnam, ale naprawdę mnie to zdenerwowało…)).

To zadziwiające, ale w Pieśni Lodu i Ognia spotykamy się z tak różnorodnymi bohaterami, ze nawet jeśli stoją oni po stronie „złych” to nie da się ich nie lubić czy nie doceniać, a czasem wręcz im kibicować. Tak jest u mnie z Tyrionem. Trudno określić czy jest zły, czy nie, choć należy do obozu tych złych, ja osobiście bardzo go lubię, mimo, że jeśli chodzi o walki jestem po stronie Robba, to kiedy Tyrion dowodzi mimowolnie chcę, żeby mu się powiodło.

Poza tym nie da się tak naprawdę stwierdzić kto jest dobry, a kto zły. I tu ogromny plus, mało kto potrafi wykreować takie postacie. Nie można też myśleć, że wie się wszystko o danym bohaterze. Martin najpierw pozwala nam tak myśleć, przy czym pewnie chichocze pod nosem, a potem tak namiesza, że już niczego nie można być pewnym.
(co świetnie obrazuje ten komiks (kto nie czytał części pierwszej lub jest w trakcie lepiej niech nie otwiera: link:D
dla niefejsbukowych: link strona autorki: link)

Pieśń Lodu i Ognia jest ogromnych rozmiarów, w jednej części inny autor spokojnie umieściłby swoją własną historię obejmującą równie obszerny kawał czasu, gdyby patrzeć tylko na najważniejsze wydarzenia to można by pomyśleć, że Martin pisze niezwykle rozwlekle, jednak tutaj niemal każde zdanie jest ważne, a Martin ma dar, dzięki któremu porywa czytelnika, tak że ten nawet nie zdaje sobie sprawy z upływających stron. A czytanie to czysta przyjemność, dzięki czemu to ponad 800 stron to błogosławieństwo, bo można by czytać, czytać i czytać...

Książka ma ponad 900 stron, jednak kończy się na 869, reszta to dodatek (spis wszystkich rodów). Trochę mnie to zirytowało... Zakończenie dopadło mnie o 5 rano, a ja miałam ochotę na jeszcze co najmniej 40 stron powieści... :P

Jak pisałam- Martin ma dar, który docenić powinien każdy miłośnik fantasy. Kiedy już się wgryzie w powieść nie ma powrotu, przepada się na kilka tygodni w Westeros. A apetyt rośnie w miarę jedzenia.
Pozostaje mi jedynie wykrzyczeć: gorąco polecam!

ocena: 6/6

cytaty:

Korony dziwnie wpływają na głowy, na które je włożono. (Tyrion)

Jesteś zgorszona, pani?- Nachyliła się bliżej.- Ty mała idiotko. Łzy nie są jedyną bronią kobiety. Masz między nogami inną i lepiej naucz się jej używać. Przekonasz się, że mężczyźni bez skrępowania robią użytek ze swych mieczy. Obu rodzajów. (Cersei)
Chciałabym tu też zamieścić scenę z Aryą i Jaqenem H'ghar ze strony 619, bo jest genialna... Jednak zbyt długa ;)

To zabawne- o ile pierwszy sezon mnie zachwycił, a książka nie porwała, tak drugi tom Pieśni Lodu i Ognia mną zawładnął, a serial niestety muszę nieco skrytykować.
Za dwie rzeczy(SPOILERY):
śmierć Rakharo, zupełnie niepotrzebną,
zrobienie z Robba miększego niż jest w rzeczywistości
Och i jeszcze mogłabym dorzucić "wybielenie" postaci Theona.

To, że serial nieco odbiega od książki wybaczam (a jest tego trochę), przekonało mnie kilka zdań z artykułu na filmwebie (link):
"Przy współpracy samego Martina opracowali misterny plan rekonstrukcji całej opowieści, wprowadzając z pozoru niewielkie zmiany w fabule. Ot, tu pojawia się postać, która albo nie występuje w książce, albo jest zlepkiem kilku bohaterów. Gdzieś z kolei znika pomniejszy bohater lub bohaterka znana z kart powieści. Te kosmetyczne zmiany wraz z kolejnymi odcinkami kumulują się i nawarstwiają, sprawiając, że nawet doskonale zaznajomiony z wszystkimi tomami sagi widz nie może być pewny tego, co też zobaczy na małym ekranie. W ten sposób motto serii "oczekuj nieoczekiwanego" jest prawdziwe także dla tych, którzy znają na wylot historię Westeros i Essos."

Jednak jest jeszcze jeden poważny zarzut: spoilery. Nie warto oglądać drugiego sezonu, jeśli nie zna się kolejnego tomu. Stal i śnieg przeczytałam dawno temu, czytałam zaraz po 2 tomie głównie po to, żeby zdążyć przed premierą 3 sezonu serialu, jednak teraz stwierdziłam, że sobie podaruję oglądanie go dopóki nie przeczytam Krwi i złota. Jak dobrze pójdzie to lekturę zacznę niedługo po ostatnim odcinku 3 sezonu.

Polecać serialu nie będę- jest tak genialny jak książki. Po prostu trzeba obejrzeć!

ocena: 6/6

Natomiast chciałam jeszcze dorzucić, że odcinek 9 sezonu 2 jest... MEGA! Świetny, wybitny, piękny. NAJLEPSZY obraz oblężonego miasta i bitwy jaki dotąd widziałam. Można go traktować jako całkiem odmienny fragment. Świetny! Po obejrzeniu go musiałam długo się zbierać, żeby dokończyć sezon :)

Wróciłam! Od razu z recenzją (nieco zaległą). Jeszcze tylko jeden egzamin przede mną i mam nadzieję na ponad 4 miesiące spędzone na czytaniu i nadrabianiu zaległości ^^

"Tortilla Flat" John Steinbeck

tytuł oryginału: Tortilla Flat
tłumaczenie: Jan Zakrzewski

wydawnictwo: Prószyński i S-ka

data wydania: marzec 2013

liczba stron: 248

Steinbeck to klasyka, wiadomo. Kiedy zastanawiam się, dlaczego właściwie należy go zaliczać do autorów, z którymi po prostu trzeba się zapoznać, dochodzę do wniosku, że w jego twórczości każdy znajdzie coś dla siebie. Jeśli ktoś nie szuka głębszych wartości to znajdzie ciekawą fabułę. Jeśli lubi czytać między wierszami, odnajdywać ukryte znaczenia- Steinbeck to świetny wybór.

Na dzielnicę Tortilla Flat wracam po raz drugi. Od jakiegoś czasu siedziała mi w głowie, aż tu nagle pojawiła się możliwość zrecenzowania jej, więc chętnie skorzystałam.
Za pierwszym razem skupiłam się głównie na fabule, nie zastanawiałam się nad głębszym sensem, więc opowieść wydała mi się ot przyjemną historyjką o "żulach". Tym razem się "przygotowałam", przeczytałam kilka ciekawych interpretacji w Internecie i po lekturze Tortilla Flat wyrobiłam sobie własną.

Kiedy spojrzymy na Tortilla Flat powierzchownie to powiemy, że opowiada ona o ludziach z biednej dzielnicy portowego miasta. Jesteśmy świadkami ich przygód, codziennego kombinowania jakby tu zdobyć wino i coś do jedzenia. Osią wydarzeń jest jeden z bohaterów, Danny, i dom który odziedziczył. Dla Danny'ego dom to wielka odpowiedzialność, do tego co jakiś czas wprowadza się ktoś nowy. Bohater na to pozwala, bo nie chce okazać się chciwym, chce pokazać, że nie opuści przyjaciół nawet wtedy, gdy jest już poważany. I tak im gromadka mieszkańców domu Danny'ego coraz bardziej się powiększa tym robi się weselej.

Joe, który nie przejmował się zbytnio moralnością, nie miał wstrętu do piekła i upadku. Nawet to lubił.

Autor ciekawie kreśli fragment mozaiki biednej dzielnicy portowego miasta, lecz nie tylko to w tej powieści się liczy. Przedstawione zachowania można spokojnie odnieść do każdego z nas, nieważne czy jesteśmy biedni, czy bogaci. I to jest właśnie to drugie dno- jest tu dużo aluzji, nie są subtelne, wręcz przejaskrawione, ale tacy właśnie bywają ludzie. 

-Co więc zrobimy?- spytał Jezus Maria, chociaż i on, i pozostali wiedzieli doskonale, co zrobić, Czekali jednak uprzejmie, aż ktośœ pierwszy zaproponuje w tej sytuacji jedyne rozwiązanie. Zaległa cisza. Pilon i Pablo uważali, że propozycja nie powinna wyjœść od nich, gdyż stosując zasady logiki formalnej można by im zarzucić działanie z pobudek osobistych. Jezus Maria nie odzywał się przez delikatnośœć wobec swoich gospodarzy, kiedy jednak przydługa cisza uœświadomiła mu, czego się od niego oczekuje, szybko się zrehabilitował:

-Galon wina stanowi niezły prezent dla kobiety- zauważył obojętnie.

Pilon i Pablo byli zdumieni jego bystrośœcią.

W książce wielokrotnie jesteśmy świadkami przesłodzonych dialogów które mają nas zapewnić o jak najlepszych intencjach rozmówców. Nie tylko "ludzie marginesu" (tzw. żule :P), ale też wszyscy inni używają takiej obłudy, w prawdziwym życiu, zapewniają, że chcą się dzielić, a tak naprawdę chcą tylko brać. Egoizm i chciwość zmieniają się w dobroć i altruizm, na dodatek postacie (i nie tylko) kłamią tak dobrze, że potrafią okłamać także siebie.

Uwielbiam Steinbecka za wielowarstwowość i wielowymiarowość! I to jest odpowiedź na pytanie ze wstępu- taka właśnie powinna być klasyka.
Nie jest to jednak jakaś ogromnie wartościowa książka, zdaję sobie sprawę z tego, że nie wszystkim się spodoba. W każdym razie fani Steinbecka powinni być zadowoleni. Mnie się spodobała choć nie od razu zachwyciła.

ocena: 4/6

Za książkę serdecznie dziękuję A-G-W oraz wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Z pamiętnika komputeroholika...

Ten ostatni poniedziałek, dzisiaj się rozstaniemy...
To nie będzie ani ciekawy, ani sarkastyczny post, a raczej przygnębiający (mnie) i sama prywata, także niezainteresowanych żegnam ;)

Aż trudno mi to napisać... ;D

Niestety na własne życzenie odcinam się od Internetu i komputera (bo także gry, filmy i seriale wodzą na pokuszenie...) na jakieś półtora miesiąca, a może tylko na miesiąc.
Tak panie i panowie, matura... A ja nie robię nic i czuję się z tym coraz gorzej (ta decyzja ma chyba też jakiś związek z nadchodzącym terminem oddawania bibliografii...). Dlatego odstawiam komputer w nadziei, że może będzie mi się tak nudziło, że zacznę się uczyć ;)
A piszę tu o tym dlatego, że pewnie nie będę przez ten czas odwiedzać Waszych blogów, a jeśli będę to tylko po łebkach. Co się z tym wiąże- pewnie nie będę komentować Waszych recenzji, ale wiedzcie, że wierną czytelniczką zostanę :)*
Oczywiście czas na zamieszczenie jakichś opinii u mnie się znajdzie, chociażby dlatego, że jestem zobowiązana współpracą z wydawnictwami ;) (oczywiście nie muszę przyjmować nowych książek, ale obecnie mam kilka)*
Drugim powodem, dla którego o tym tutaj piszę jest nadzieja, że wytrwam w swym postanowieniu dzięki temu, że zadziała zależność: ilość osób, którym o tym powiem będzie wzrastać proporcjonalnie do siły woli :)

Naciśnięcie "opublikuj" jest jeszcze trudniejsze od napisania tego...




*jak na razie plan zakłada jakiś tam ograniczony dostęp do Sieci w poniedziałki

Bo ten widok jest ulotny...

Wyrzucałam sobie długo, że nie uwieczniłam mojej biblioteczki, kiedy była zagracona na potęgę. Książki przestały się mieścić, nie miałam już pomysłów jakby je wpychać. I wreszcie doczekałam się nowego regału. Jak się jednak okazało nie zostało mi aż tak wiele miejsca. A książki wciąż przybywają...

Od razu uprzedzam, że nie doszukacie się jakiegoś logicznego rozlokowania, poukładałam wg. własnego widzimisię.

Tak więc ku potomnym:

 Widzicie to, widzicie?! Niemal pusta półeczka... :) Popatrzyłam na nią dzisiaj i stwierdziłam, że muszę zrobić zdjęcia.

 A tu moja duma: nowy regał. Trzy pierwsze półki zajmują niemal jedynie moje perełki.
A na dodatek na samym dole puściutko :)
(widać też akwarium, które ostatnio mocno zaniedbałam... ale patrzcie na książki :D)