"Miasto popiołów" Cassandra Clare

tytuł oryginału: City of Ashes. The Mortal Instruments - Book Two

seria/cykl wydawniczy: Dary Anioła tom 2

wydawnictwo: MAG

data wydania: październik 2009
data wydania oryginału: 2008

liczba stron: 442
ocena: 1

Opis:
"Piętnastoletnia Clary Fray poszukując swojej zaginionej matki, trafia do tajemnego świata, położonego głęboko pod ulicami Nowego Jorku, zwanego Podziemnym Światem, pełnego tajemniczych wróżek, wampirów, hybryd człowieka i wampira, i demonów. Clary jest rozdarta pomiędzy uczuciami, które żywi do dwóch chłopców - jej najlepszego przyjaciela, Simona, oraz do tajemniczego łowcy wampirów, półczłowieka, półanioła Jace'a. Okazuje się, że jej ojcem jest zbuntowany Nocny Łowca,Valentine, który jest winien morderstw i zdrady.Teraz powraca na czele wiernych mu zwolenników aby dokończyć przewrotu i dokonać eksterminacji wszystkich demonów i wampirów. Valentine odkrywa przed Clary straszną tajemnicę: ma ona brata i jest nim Jace. Valentine dokonuje napadu na siedzibę Nocnych Łowców i ucieka wraz z Jacem. Clary pozostaje sama i wyrusza do ostatniego schronienia Nocnych Łowców."

Okładka drugiej części jest tak ohydna, że postanowiłam zamieścić tutaj amerykańską wersję, która jest moim zdaniem o niebo lepsza. Choć zielona skóra średnio mi się podoba, to wolę ją o wiele bardziej od tego potwora na okładce polskiej :P
Poprzednią część oceniłam na 4, więc pewnie zdziwi Was taki rozrzut. Cóż... Po tamtej nie spodziewałam się niczego ciekawego, właściwie byłam już całkowicie zniechęcona do paranormalnych romansów, dlatego Miasto kości wydało mi się ciekawe, ale w porównaniu z innymi z tego gatunku, poza tym jakimś cudem mnie zainteresowała i przeczytałam ją błyskawicznie.
Jednak z Miastem popiołów było inaczej. Po pierwsze uderzyła mnie banalność i infantylność, która jakoś nie rzuciła mi się w oczy w poprzednim tomie. Być może dlatego, że uczucia Clary i ta jej wielka miłość są jakieś takie... niedojrzałe, poza tym w tym tomie mieliśmy podobno zaobserwować rozdarcie uczuciowe bohaterki względem Jace'a i Simona, niestety ja tego nie zauważyłam.
Akcja, fabuła. No cóż nie można powiedzieć, że ich nie było, bo w takich książkach jest właściwie tylko to, ale była ona monotonna- mam na myśli to, że nie było narastania, napięcia. Poza tym w tej części w odróżnieniu do poprzedniej, nie podobały mi się już rozwiązania jakie stosowała Clare. Wydawały mi się wręcz zbyt proste. Coś zabrania Ci tego? To zrób to, powiedz tamto, nagnij prawdę i już nie ma przeszkody.
Bez żalu przeczytam na wikipedii streszczenie trzeciej, a może nawet kolejnych części.
Na najbliższą dekadę odpuszczam sobie tego typu książki (chociaż wiem, że i tak pewnie coś tego typu jeszcze przeczytam). Lepiej przeczytać coś wartościowego i dopracowanego, napisanego tak, żeby czytelnikowi nie wydawało się, że czyta książkę nastolatki (i to młodej).

"Chudszy" Stephen King/ Richard Bachman i "Przeklęty" Toma Hollanda

tytuł oryginału: Thinner

wydawnictwo: Zysk i S-ka

data wydania: 1997

wydanie pierwsze: 1984
liczba stron: 299
ocena: 2



Opis:
"Billy Halleck to dobry mąż, wspaniały ojciec i człowiek sukcesu. Zarabia coraz więcej jako adwokat, ma wygodny dom, kochającą rodzinę, ale ma także pięćdziesiąt funtów nadwagi i lekarz nieustannie przestrzega go przed zawałem. Pewnego dnia samochód Billy'ego potrąca starą Cygankę, której ojciec, niezadowolony z wyroku sądu, sam postanawia wymierzyć karę..."

Niestety recenzję tej książki muszę zacząć tak jak poprzedniej: nie zaskoczyło. Z uwagi na moje uwielbienie jakim darzę twórczość Kinga ubolewam nad tym. Jednocześnie pocieszam się, bo King to przecież dość płodny pisarz i w jego bibliografii muszą znaleźć się gorsze książki, na które wcześniej czy później natrafię.

Chudszy zaczął się całkiem nieźle, czytało się przyjemnie, jednak nie było jakiejś wyraźniejszej iskierki zainteresowania, owszem coś tam się tliło, ale to nie to. Gdzieś w połowie straciłam całkowicie zainteresowanie książką i fabułą choć rzekomo właśnie w tym miejscu się rozkręca.
Muszę przyznać, że jest to dość monotonna książka, fabuła nie jest jakoś ciekawie skonstruowana. Konceptów, od których dreszcz może przejść po plecach naliczyłam się... dwóch... A mianowicie w przypadku samej klątwy i "oddychającego" placka... Dziwna rzecz, ale cóż... ;P
Nie mogłam wczuć się w sytuację Billy'ego ani w poczuć jakiejkolwiek empatii, jego zawód mi do niego nie pasował, co więcej cały czas zapominałam jego nazwiska, a jak doszedł jeszcze jego lekarz i policjant- cała trójca ma nazwiska na H- to już całkiem się pogubiłam. Nie podobała mi się postać Ginellego, nie zachowywał się jak gangster, nie wiem czy to był zamiar Kinga czy po prostu ma taką małą wiedzę o mafii, ale nie tak widzę ważną postać z mafii Nowego Jorku. Wiem, że to trochę głupie, że myślę stereotypowo co do zawodu obu tych postaci, ale cóż nic na to nie poradzę.

Zakończenie, które wielu powaliło mnie nie usatysfakcjonowało. Podsumowując: cóż początkowo czułam ten specyficzny klimat książek Kinga, ale miałam nadzieję, że autor rozwinie skrzydła, miałam ochotę na więcej. Niestety w ogólnym rozrachunku Chudszy wypada blado. A szkoda, bo pomysł jest bardzo dobry.

Cytaty:
"Ci, co się nie boją, umierają młodo."
"Jak mawiał Albert Einstein: "A co mi tam, do cholery"."


Jako ekranizacja myślę, że to dobry film, ponieważ nie odstaje rażąco od książki. Niestety tak jak w przypadku Chudszego Kinga, tak oglądając film szybko straciłam zainteresowanie. Być może miało na to częściowo wpływ, to, że wcześniej czytałam książkę.
Do gry aktorów w zasadzie nic nie mam, ale irytował mnie odtwórca roli Billy'ego. Wprawdzie świetnie pokazali jego spadek wagi, ale wyglądał jak osoba obłąkana i to jeszcze przed ostatnimi scenami... Dosłownie miał obłęd w oczach, choć może tak właśnie miało być i zamiast narzekać powinnam go chwalić :P
Jako osobny film Przeklęty mnie ani trochę nie zainteresował, jest dość słaby i nie polecam. Choć, co dziwne, jeśli miałabym doradzić czy wybrać film czy książkę poleciłabym film.






Baza recenzji Syndykatu ZwB

"Kaznodzieja" Camilla Läckberg

tytuł oryginału: Predikanten

seria/cykl wydawniczy: Erika Falck tom 2, Czarna Seria

wydawnictwo: Czarna Owca

data wydania: luty 2010
wydanie pierwsze: 2004

liczba stron: 440
ocena: 2/5



Opis:
"Akcja drugiej powieści kryminalnej Camilli Läckberg, tak jak poprzedniej, rozgrywa się w Fjällbackce, małej miejscowości na zachodnim wybrzeżu Szwecji. Patrik Hedström i jego koledzy z komisariatu w Tanumshede stają przed bardzo skomplikowaną zagadką. Jaki jest związek między morderstwem młodej kobiety, której zwłoki odnaleziono w Wąwozie Królewskim, a sprawą sprzed dwudziestu pięciu lat, dotyczącą zaginięcia dwóch dziewczyn? Prawda okazuje się okrutniejsza, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać…"

Po pierwsze i najważniejsze muszę przyznać- nie zaskoczyło. Powieść kryminalna jak powieść kryminalna- całkiem niezła, klimat jest, choć nikły. Jednak nie było tego czegoś. Czegoś co sprawia, że niewiele myślimy i dajemy się porwać akcji, czegoś co nie daje nam oderwać się od książki, dzięki czemu przeżywamy każde wydarzenie i potrafimy wczuć się w położenie bohaterów, odczuwamy to co oni. Czego brakowało? Polotu? Jak zwał tak zwał. W książce Camilli Läckberg tego nie odnalazłam. Co dziwne były momenty wciągnięcia, ale też takie kiedy nie interesowałam się przebiegiem akcji.
Niezmiernie irytował mnie sposób wprowadzania nowych informacji dotyczących śledztwa. Było to na zasadzie: Patrik odebrał telefon, przez chwilę rozmawiał. Ach to było zaskakujące! Niewiarygodne! Pospiesznie wybiegł z komisariatu. Koniec. Nowy rozdział. W ten sposób czytelnik nie mógł mieć jasnego obrazu sytuacji i musiał czekać aż pani Läckberg łaskawie wyjawi czego dowiedział się Patrik. Jasne, jasne ktoś powie, że w ten sposób autorka budowała napięcie itd., ale jakoś inni autorzy radzą sobie bez takich "sztuczek" co 20 stron.
Bohaterzy tej książki nie zdobyli mojej sympatii. Może mieć na to wpływ to, że nie czytałam pierwszej części, ale wydali mi się jacyś bezosobowi, jakiś ogólny zarys postaci, ale żadnych mocniejszych charakterów.
Do tego Erika mnie denerwowała z tą jej nieporadnością radzenia sobie z gośćmi i tym, że wszyscy bez wyjątku odjechali źli, a podczas pobytu byli namolni i chamscy. I same dziewczyny z 1979 roku- to co czuły (że niemal lubiły swojego oprawcę) było... dziwne. Nie znam się na psychologii, ale wydaje mi się, że nie tak powinny się czuć, a przynajmniej nie w tak krótkim czasie. Może Viconia się wypowie, może ja po prostu nie znam mechanizmów ludzkiej psychiki ;)
Sam wątek kryminalny po przyjrzeniu mu się w całości też nie był jakiś specjalnie błyskotliwy, a już rozwiązanie było nieco śmieszne, tyle tam było nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, że aż za dużo jak na jedną książkę.
Podsumowując Kaznodzieja nie podobał mi się. Przede wszystkim nie przypadł mi do gustu styl pani Läckberg jak i wątek kryminalny.
Cieszę się, że nie skusiłam się na kupienie pakietu czterech pierwszych części sagi. W sumie nie przekreślam Läckberg całkowicie, ale nie wrócę do jej twórczości w najbliższym czasie. Słyszałam, że w Kamieniarzu Läckberg się rozkręca, więc może następną pozycją będzie właśnie ta książka?



Baza recenzji Syndykatu ZwB

Wykop książkę :)

1. Aby wziąć udział w konkursie, musisz być obserwatorem naszego bloga  www.wykopksiazke.blox.pl, www.wykopksiazke.blogspot.com
2. By wziąć udział w losowaniu książki, musisz dodać na swoim blogu tę notatkę, po czym na naszym blogu www.wykopksiazke.blox.pl lub www.wykopksiazke.blogspot.com dodać komentarz: DODAŁEM/DODAŁAM!
3. Konkurs trwa od dnia pojawienia się tej notki, do końca maja - do niedzieli, 29. maja, godziny 23.59 .
4. Wśród Waszych wpisów wylosujemy zwycięzcę.
5. Nagrodą jest książka M.V.Llosy "Zeszyty don Rigoberta". Nagrodzona osoba poproszona zostanie o podanie adresu w wiadomości mailowej (mail tylko do naszej wiadomości).
6. Wzięcie udziału w konkursie oznacza akceptację regulaminu.  Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie!

Mam tylko jeden problem taktyczny (zresztą nie tylko ja)... A mianowicie nie wiem jak się obserwuje na bloxie :P

"Oko Jelenia. Pan Wilków" Andrzej Pilipiuk

seria/cykl wydawniczy: Oko Jelenia tom 4

wydawnictwo: Fabryka Słów

data wydania: luty 2009

liczba stron: 400
ocena: 2

Opis:
"Styczeń Anno Domini 1560. Po dramatycznej ucieczce z Bergen Marek i Hela docierają do Polski. Rozbitkowie z innych epok osiągnęli oto brzeg. Niestety, na swoim szlaku pozostawili kolejne trupy, a nad ich głowami zawisło jeszcze jedno śmiertelne zagrożenie. Czym powita ich Ojczyzna Co czeka ich w jednym z najważniejszych miast Hanzy Jaką pajęczynę snują wokół sprytni kupcy. Także w Szwecji nie dzieje się dobrze. Pustkowia kraju Dalarana skrywają złowrogą tajemnicę. Przewrotny los stawia na szachownicy zarówno nowe jak i dawno nie widziane pionki. Również nieświadom niebezpieczeństwa prostoduszny kozak Maksym, z wierną szablą u pasa, podąża ku swemu przeznaczeniu..."

Oj słabiutko, słabiutko wypada czwarta część na tle poprzedniej, która mi się najbardziej podoba z całego cyklu...
Tak do połowy była to przyjemna lekturka, gdzieś w połowie coś się stało i... I jakoś tak wyszło, że zaczęła mi się wydawać dziwna ta cała koncepcja. A pod koniec już nie mogłam, ostatnie strony przeczytałam już tylko pobieżnie.
Jak to już miałam z poprzednimi częściami- przez jakiś czas nabierałam ochoty na czytanie, a potem trudno było mi zacząć. Ale już po kilkunastu stronach się wciągłam i w pozostałych częściach ten stan się utrzymywał. W tej niestety nie. Mam wrażenie, że ta historia mogła się skończyć w tym lub kolejnym tomie. A tu jeszcze trzy... Nie wiem czy je przeczytam. Pewnie długo nie wypożyczę piątego, ale w końcu się skuszę.
W poprzednich tomach, a zwłaszcza pierwszym ogromnie spodobał mi się pomysł autora. Jednak w tej części czułam się trochę dziwnie czytając o Oku Jelenia (co to w ogóle za nazwa?). Jeszcze jak doszedł Pan Wilków z całą swoją bandą to zaczęło się robić groteskowo. Uwielbiam książki osadzone w czasach, które przez czytelników potocznie nazywane są "średniowieczem" (trudno mi teraz sprecyzować, ale jeśli o mnie chodzi to gdzieś około XI do XVII wieku) z TYM klimatem. Niestety Pan Wilków utracił ten szczególny klimat co znacznie wpływa na moją ocenę.
Co najdziwniejsze, mimo, że to książka akcji i poprzednie idealnie spełniały swe zadanie, to ta mnie w pewnych momentach wręcz nudziła. Była w sumie dość przewidywalna, Pilipiuk, co prawda, zastosował pod koniec nagły zwrot akcji, ale... to też było do przewidzenia...
Nie wiem czy to wina mojej wybredności, ale w pewnym momencie nawet dialogi zaczynały mi się wydawać banalne.
Cóż więcej mogę napisać? Nie będę się za bardzo rozwodzić, bo po pierwsze mogłabym zdradzić szczegóły komuś kto jeszcze nie przeczytał tego tomu, a Ci którzy dopiero mają zamiar zabrać się za Oko Jelenia nie będą wiedzieli o co chodzi. Tak więc podsumowując- koncepcja zaczyna się robić nudna, nie ma już tego klimatu, trochę zaczyna trącać pisaniem na siłę, coby wydłużyć cały cykl. Książka najsłabsza z całego cyklu (z tych do tej pory przeczytanych).
Nie mogę jednoznacznie powiedzieć czy polecam, czy nie. Jeśli ktoś jeszcze nie czytał Oka Jelenia, a się zastanawia to niestety nie ułatwię wyboru, bo mimo, że ten tom był słaby, to jednak nie żałuję, że rozpoczęłam cykl. Jakoś nie interesuje mnie jak to wszystko się skończy, więc nie bardzo mam ochotę czytać kolejne tomy, jeśli miałabym przerwać czytanie Oka Jelenia, to myślę, że to będzie idealny moment.
Czy przeczytam kolejne tomy- to się okaże :)
A tymczasem polecam mniej wymagającym panom, którzy lubują się w przygodówkach, sensacyjkach i kryminałach.

Widzę, że na lubimyczytac opinie są podzielone na dwa rodzaje- albo zachwyty, albo głosy rozczarowania. Argumenty w tym drugim przypadku mniej więcej takie same jak moje :P