"K-pax. Historia nie z tej ziemi" Gene Brewer'a i "K-pax" Iaina Softley'a (2001)

tytuł oryginału: K-PAX: Alles ist möglich

wydawnictwo: Znak

data wydania: kwiecień 2002 

pierwsze wydanie: 1995

liczba stron: 248
ocena: 4.5/5

Opis:
"Czy rzeczywiście jest kosmitą, czy też tylko żyje w innym świecie?
Dla człowieka, który utrzymuje, że jest przybyszem z kosmosu, oddział Instytutu Psychiatrii na Manhattanie wydaje się najodpowiedniejszym miejscem. Jednak ów pacjent w niczym nie przypomina tych, z którymi dr Gene Brewer miał wcześniej do czynienia. Nazywa się prot i twierdzi, że przybył z planety K-PAX, idyllicznego świata, w którym wszyscy żyją w zgodzie i harmonii. Określiwszy dokładnie datę opuszczenia Ziemi, prot pozostawia nas w niepewności do ostatniej chwili.
Jego krótki pobyt w szpitalu na Manhattanie radykalnie zmienia życie pacjentów i panujące tam stosunki międzyludzkie. Prot przywraca ludziom radość i sens życia. Pokazuje inny wymiar istnienia.
Ta znakomicie napisana, żywa, dowcipna i zarazem głęboko humanistyczna książka z pewnością spodoba się nie tylko miłośnikom Lotu nad kukułczym gniazdem, lecz także wielbicielom twórczości Olivera Sacksa, autora bestsellera O mężczyźnie, który pomylił swoją żonę z kapeluszem.
K-PAX to pierwsza część trylogii o tajemniczym procie."

Mój pierwszy audiobook! Jeszcze do niedawna zachwalałam zalety e-booka a teraz muszę przyznać, że o wiele bardziej wolę audiobooki :) Można ich słuchać podczas powrotu do domu lub sprzątania czy gotowania, a co najlepsze oczy się nie męczą :) Do tego trafiłam na bardzo dobrego lektora- Jacka Kissa, ktory odwalił kawał dobrej roboty- jego głos jest żywy, zabarwia wypowiedzi emocjami, nie jest monotonny. 

Jeszcze co do szczegółów technicznych- zdziwiło mnie to, że w audiobooku podali, że K-pax pisze się K-p-a-x.

Książka Brewera to niezwykła historia. Jak pisze w podtytule- „Nie z tej ziemi”.
Sposób prowadzenia narracji i wersja z jakiej korzystałam, sprawiły, że niemal uwierzyłam, że słucham nagrań z sesji i komentarzy doktora Brewera i że ta historia miała miejsce.




Podstawowy problem, z którym zmierzamy się w tej powieści- uwierzyć w to, że prot jest "kosmitą" czy nie?
Jeśli tak- należy przyjąć, że mówi prawdę o K-pax. Wtedy pozostaje nam zastanowienie się nad tym czy może faktycznie nie postępujemy źle, tu na Ziemi, a także możemy zastanowić się nad tym co prot mówił o swojej planecie. Przystanąć, odpowiedzieć sobie na pytanie: czy to wszystko ma sens? Dlaczego tak pędzimy? Po co? Czy nie lepiej skupić się na ŻYCIU!? A nie zarabianiu, karierze, posiadaniu, władzy...
Jeśli natomiast uznamy prota za chorego człowieka to możemy zastanowić się nad niezwykłością ludzkiego umysłu i iluzji jaką potrafi stworzyć, która w niezwykły sposób łączy się z rzeczywistością zatajając traumatyczne przeżycia.

K-pax to wielowątkowa opowieść, która przedstawia nam historię nie tylko prota, ale także doktora Gene Brewera (ten wątek bardzo mi się podobał) i pacjentów z Instytutu. Ciekawe były dla mnie wątki dotyczące innych pacjentów. Brewer nie zagłębiał się w nie dokładnie, ale przedstawił kilka ciekawych historii. Co mnie ucieszyło to to, że autor nie pozostawił swoich bohaterów samych sobie, ale zakończył niemal wszystkie wątki. Aż dziwi, że napisał kolejne części (fakt, że po latach). Dosłownie mnie skręca, żeby się dowiedzieć o dalszych losach prota! Ale niestety jak na razie nie będę mieć możliwości do zdobycia Na promieniu światła (cz. 2)... :( A bardzo chciałabym mieć wszystkie te książki w wersji papierowej.

Prot ukazuje nam zupełnie nowe spojrzenie na ludzi i otaczający świat. Ale czy to postrzeganie k-paxianina czy chorego człowieka?


Film jest inny niż książka. Wprawdzie jeśli chodzi o fabułę to standardowo mamy kilka odmiennych elementów, kilka przeinaczonych, ale są też dialogi takie same jak w książce. Nie o to mi jednak chodzi. Taka jest magia kina, że jest (jak dla mnie) jakieś takie wrażliwsze. Przy czytaniu książki nie okazywałam emocji, nie "ruszyła" mnie, owszem zastanawiałam się nad tym kim jest prot, w pewnym momencie nawet zmusiła mnie do głębszych przemyśleń niezwiązanych z samą zagadką, ale żadnych łez czy tego typu reakcji. A podczas oglądania filmu prawie... Choć trzeba przyznać, że kino jak to kino- jest nieco przejaskrawione.
Szczególnie podobała mi się ścieżka dźwiękowa. Uwielbiam dźwięk fortepianu :)
Jeśli chodzi o aktorów to nie zauważyłam jakichś szczególnych czy rażących niedociągnięć, ale też żadnych wybitnych ról. No może poza Kevinem Spacey, którego gra bardzo mi się podobała. Dzięki niemu prot i w wersji papierowej, i filmowej był postacią wyjątkową.
Film jest dobrą ekranizacją. Jest właściwie taki sam jak książka. Jedynie postać doktora Powella/Brewera jest całkiem zmieniona.

Polecam i film, i książkę, jednak miłośnikom książek nie polecam dowolnej kolejności- najpierw książka. Koniecznie! ;)

Stosik majowy

I nastał maj, wiosna za oknem, słoneczko przygrzewa... A ja z biblioteki przytargałam 5 książek, których gatunek budzi raczej przeciwstawne skojarzenia do słowa "wiosna". Bo oto mamy coś z fantastyki, horroru i kryminału :)

(przepraszam za nieostre zdjęcie :P)

Chudszy Stephen King 

Dopiero w domu ujrzałam okładkę (zobaczyłam przypadkowo na regale, że to książka Kinga, której jeszcze nie czytałam, więc bez wahania i dłuższych oględzin zabrałam ze sobą :) ), na której znajduje się informacja, że książka została opublikowana pod pseudonimem Richard Bachman. Ucieszyłam się tym bardziej, bo to oznacza, że jest to starsza książka i można się spodziewać mrocznej opowieści :)  

Miecz przeznaczenia Andrzej Sapkowski 

Już nie mogę się doczekać powrotu do świata Wiedźmina! :)

Wampir z M-3 Andrzej Pilipiuk 

Byłam zdziwiona, że ją zobaczyłam, w końcu została wydana całkiem niedawno.

Oko Jelenia. Pan Wilków Andrzej Pilipiuk 

Nabrałam wczoraj ochoty do powrotu do świata Oka Jelenia :)

Kaznodzieja Camilla Lackberg

Wątpię czy jest pierwsza część, więc wzięłam co było ;)


Z tego stosiku jestem bardzo rada. Znajdują się w nim książki 2 autorów, których twórczość uwielbiam, jedna nowość i jedna nieznana autorka.

Razem stosik liczy 1807 stron, co w przybliżeniu daje ok. 361 stron w każdej książce. To ponad sto więcej niż w poprzednim stosiku bibliotecznym :)

Poza zaskoczeniem jakie zaserwował mi Wampir z M-3 zauważyłam, że ponad Nowościami, "moja" miejska biblioteka dorobiła się półki z audiobookami! Być może kiedyś wypożyczę jeden z nich :)

Nie podołałam... I kilka słów o "Zapiskach na pudełku od zapałek 1986-1991" Umberto Eco

Nie podołałam

Pomimo najszczerszych chęci, a później wręcz przymusu, obie poniższe książki próbowałam przeczytać, ale gdzieś w okolicy setki stwierdziłam, że nie dam rady. Zazwyczaj jeśli w okolicach 50 stron uważam, że książka nic mi nie oferuje, odkładam ją na półkę. Niestety to dwie kolejne książki w tym roku, których nie doczytałam i jakoś tak żal mi było oddać je do biblioteki. Niestety mimo najszczerszych chęci nie dałam rady...

Nie wiem dlaczego, ale wiele się spodziewałam po tej książce. Coś (czyt. tytuł, okładka, opis) sprawiło, że myślałam, iż to będzie świetna książka. Niewiele akcji i taka życiowa.
Przy pierwszym podejściu po 30 stronach lektura była bardzo nużąca...
Ok, pomyślałam, odłożę ją i spróbuję innym razem.
5 książek i 40 stron ww. książki później uświadomiłam sobie, że oczy same mi się zamykają, a historia nadal mnie nie ciekawi.
I cóż jej dalszy los mogę obwieścić- jutro powędruje ze mną do szkółki, a około 2 po południu znajdzie się w bibliotece.

Erynie podzielą los Białego tygrysa. Stety-niestety.
Kiedy zaczęłam czytać nie za bardzo zainteresowała mnie ta historia, główny bohater, Edward Popielski, był mi całkowicie obojętny. W miarę czytania pojawiła się iskra zainteresowania, doszłam do połowy, przerwałam czytanie (kiedyś muszę przecież jeść :P) i nagle puff! Koniec. Nie dałam rady przeczytać 5 stron na raz. Nie potrafię wyjaśnić tego zjawiska... Na plus przemawiają dobrze napisany opis, np. zwłok (hmmm... po namyśle stwierdzam, że zabrzmiało to trochę makabrycznie :P)
Pana Krajewskiego oczywiście nie skreślam, bo mam zamiar przeczytać coś z serii o Breslau.

"Zapiski na pudełku od zapałek 1986-1991" Umberto Eco

Jest to zbiór felietonów, które w latach 1986-1991 ukazywały się na łamach L'Espresso. Przyznam, że z tą formą jak i twórczością Eco miałam styczność po raz pierwszy.
Jak wrażenia? Nie są złe, ale też nie wspaniałe.
Myślę, że felieton najlepiej nadaje się do gazety. Oczywiście dla miłośników Eco jest to zapewne nie lada gratka, ale na pierwsze spotkanie z jego twórczością to chyba nie najlepsza pozycja.
Owszem miło było spędzić wieczór z felietonami Eco. Większość jest zabawna, wyśmiewa jakieś wady czy twory ludzkie, są też (choć nieliczne) poważne. Kilka mi się spodobało, a kilka pominęłam, bo albo nie mogłam ich zrozumieć, albo nie interesowała mnie ta tematyka.
Pozostał mi jednak pewna nutka goryczy, niewielka, ale jednak. Otóż odniosłam wrażenie, że pan Eco wyśmiewa się z ludzi innych lub mniej inteligentnych od niego. No nie wiem być może błędnie go odebrałam.
Cóż na razie dam spokój Eco-felietoniście i będę polować w bibliotece na Imię róży :)

"Ostatni bastion Barta Dawesa" Stephen King

tytuł oryginału: The Roadwork
wydawnictwo: Prószyński i S-ka
data wydania: 2010
pierwsze wydanie: 1981
liczba stron: 288
ocena: 6



Opis:
"Bart Dawes uważa, że przegrał swoje życie. Dochodzi do wniosku, że jego los zawsze zależał od splotu nieszczęśliwych zbiegów okoliczności i złych wyborów. Najważniejsze sprawy: miłość, narodziny dziecka, praca – działy się jakby obok niego. Teraz widzi, jak znika dawny świat, w którym honor i uczciwość nie były pustymi słowami. Codziennie musi znosić głupotę i obłudę szefa. Każdy nowy dzień dowodzi, że w małżeństwie również poniósł klęskę. Dlatego gdy bezduszna decyzja urzędników odbiera mu ostatnie rzeczy, dla których warto było żyć – małą pralnię i dom, decyduje, że się nie podda. Kupuje broń i rozpoczyna walkę o to, co najważniejsze…"

Bardzo dawno nie czytałam nic Kinga. Wydaje się jakby to było wieki temu! Wprawdzie ostatnio rzuciłam po 50 stronach Buick 8... To spotkanie z twórczością Kinga było jednak bardziej udane.

Książkę skończyłam wczoraj. Wczoraj też był jeden z moich najlepszych poranków :) Obudziłam się, patrze na szafkę nocną... Co widzę? Na Ostatnim bastionie, który swego czasu podarowała mi mama, leży Mgła. Szkieletowa załoga od taty! :D Radosne DZIĘ-KU-JĘ! :) Mała rzecz, a tak bardzo cieszy ^^ Kto chciałby mieć taki poranek? ;>

Ale wracając do właściwego tematu :P Jak pisałam w poprzedniej notce, ostatnio powróciło moje zamiłowanie do filmów, więc praktycznie nie czytałam. Jedynie 20 stron dziennie- niewiarygodne... Jednak cieszę się, że nie pochłonęłam tej książki "na raz". King jest jednym z moich ulubionych pisarzy i lubię delektować się jego twórczością.

A było czym! Ostatni bastion Barta Dawesa King napisał jeszcze pod pseudonimem Richard Bachman, wydana została w 1981 roku. Już po pierwszej informacji można się domyśleć, że to jedna ze starszych książek Mistrza. A ja uwielbiam właśnie te najstarsze. Książka ta jest dość nietypowa jak na Kinga. Jeśli szukacie fantastyki czy horroru to go nie znajdziecie. I mimo, że King jest okrzyknięty Mistrzem Horroru to ja uwielbiam te książki z jego twórczości, które są "inne", jak, np. Zielona Mila czy Rose Madder (choć tam już są elementy fantastyczne).


I po tym wstępie nie wiem co napisać o książce... Czytanie jej było czystą przyjemnością, ale z napisaniem o niej mam trudności. Może dlatego, że książka sama mówi za siebie?
Ostatni bastion... jest książką przede wszystkim poświęconą psychologii tytułowego bohatera. Dla niektórych postępowanie Bartona George'a Dawesa jest niezrozumiałe. Nie powiem, że ja od początku do końca zrozumiałam wszystko, jednak nie jest dla mnie całkiem mętne.
Ostatni bastion Barta Dawesa opowiada o tym jak jedna bezmyślna decyzja potrafi zmienić życie człowieka. Dla niektórych jest to bez znaczenia. Co tam jeden człowiek? Ale moim zdaniem jeśli nie zaczniemy martwić się losem jednostki to nie będziemy w stanie pomóc masom.
Nie do końca jest tak, że Bart jest zdecydowany na najgorszą wersję wydarzeń. Szuka pomocy... Ale nikt nie chce mu pomóc, w każdym razie nie w sposób skuteczny. Jest także bardzo samotny.
Z jednej strony rozumiem, że życie Dawesa się skończyło, że zrozumiał, iż jest tylko rutyną pozbawioną sensu. Z drugiej jednak strony przez cały czas chciałam, żeby Bart ułożył sobie życie na nowo, żeby ujrzał jego piękniejszą stronę... Ale Bart był mocno związany ze swoim synkiem, Charliem. Więź ich łącząca była mocniejsza niż śmierć.
W Ostatnim bastionie Barta Dawesa ukazana jest szara rzeczywistość. Nie znajdziecie tu potworów, niewytłumaczalnych zjawisk. Rzeczywistość chyba je przebija... Ja wybrałam sobie najlepszy moment na czytanie tej książki- pogoda zmieniła się ze słonecznej na deszczową.
Przeczytałam trochę o okolicznościach pisania tej książki- polecam poczytać przed zabraniem się za nią
King jest posądzany, także przez fanów, o beznadziejne zakończenia. Według mnie jest to jedno z najlepszych jego zakończeń.
Stephen King stworzył powieść mocno wciągającą. Czytelnik jest ciekawy jak potoczą się losy Barta. Czy ktoś go uratuje?


Ehhh uważam, ze to zła recenzja. Już prawie ją skasowałam... Napiszę tylko tyle: to dość ponura lektura, jeśli się w nią wgłębić. Ale polecam, warto. Na pewno jeszcze do niej wrócę.
Tak naprawdę nie widzi się tego wszystkiego co tkwi w książce podczas czytania. Refleksja przychodzi nieco później, po przeczytaniu.

Najbardziej przejmujące były dla mnie te słowa (nie polecam czytania ich tym, którzy książkę mają dopiero przed sobą- UWAGA! czytasz na własną odpowiedzialność):

"(...)ostatnia myśl: świat wybuchnął nie wokół, lecz wewnątrz niego, i choć był to wybuch na miarę kataklizmu, nie przerósł, powiedzmy, dorodnego orzecha włoskiego."

I ostatnie słowa:

"(...) a my jeszcze raz bezpiecznie wracamy do świata ludzkich spraw."

Majowy maraton filmowy

Pasowałoby się "rozgrzeszyć" z tego, że ostatnio nie wstawiałam recenzji ani nie czytałam.
Podczas przerwy świątecznej dużo czytałam, podczas długiego weekendu, a właściwie przerwy majowej, bo mam, wolne do 10 :), nadrabiam zaległości filmowe.
Pokrótce przedstawię moją opinię na temat obejrzanych filmów. Nie będę się rozpisywać, tylko kilka zdań.

Dziewczyna moich koszmarów (2007)

Opis:

"Eddie (Ben Stiller) nie ma szczęścia w miłości, wciąż szuka wybranki swojego serca, ale zawsze bez powodzenia. Pewnego dnia poznaje kobietę, która wydaje mu się jego wymarzoną drugą połówką. Nie zastanawiając się oświadcza się jej, a w końcu bierze z nią ślub. Kiedy wyjeżdżają na miesiąc miodowy na jaw wychodzą różnice między nimi, oraz prawdziwa natura żony bohatera - okazuje się być zaborczą i pełną wad "babą". Tymczasem Eddie poznaje Mirandę, która jest spełnieniem jego marzeń. Nie boi się już pochopnie podejmowanych decyzji. Tylko jak wyjaśnić swojej żonie, że znalazło się idealną dla siebie drugą połówkę...?"





Taka sobie komedyjka. Nie powalała humorem, ale też nie zanudzała.
Najbardziej podobała mi się scena podczas ślubu, kiedy przybyła matka panny młodej ^^
Nie oglądałam końcówki, ale można się domyśleć jak film się skończył.
Ocena: 3/5

Przebacz (2006)

Opis:
"20-letni Stan należy do ulicznego gangu. Napada na ludzi, okrada sklepy. Pewnej nocy Stan pod silną presją grupy gwałci młodą dziewczynę Joannę. Podczas ucieczki przed policją, po próbie kolejnego włamania, Stan łamie nogę. Przebywa w szpitalu, w którym Joanna pracuje jako pielęgniarka. Dziewczyna nie rozpoznaje swojego oprawcy ale chłopak poznaje dziewczynę. Teraz jest skazany na jej opiekę. W chłopcu narasta poczucie winy oraz rodzi się uczucie do dziewczyny. Po wyjściu ze szpitala Stan nie może odnaleźć się w grupie przyjaciół. Ukrywa przed nimi znajomość z Joanną. Przyjaźń ze Stanem pozwala dziewczynie przezwyciężyć traumę po gwałcie. Stan jest rozdarty pomiędzy lojalnością wobec starych przyjaciół a nowym uczuciem do dziewczyny. Czy Stan pokona zło, które w nim tkwi, czy Joanna mu wybaczy?"

Dobry koncept. Gwałt pokazany z ciekawej perspektywy. Niestety z wykonaniem moim zdaniem było gorzej. No i ogólnie jakoś mną nie ruszył.

Ocena: 3/5

Drużyna A (2010)

Opis:
"Są uzbrojeni, niebezpieczni… i zupełnie stuknięci! Przygotuj się na pełną akcji ostrą jazdę, w której wybuchowe kreacje tworzą Liam Neeson, Bradley Cooper, Quinton 'Rampage' Jackson i Sharlto Copley. Niesłusznie skazani przez sąd wojenny żołnierze z oddziałów specjalnych łączą siły, aby uciec z więzienia i podjąć się najtrudniejszej misji w karierze. Gdy zrealizowanie planu wymaga szalonej odwagi, doskonałego zgrania w czasie i mnóstwa materiałów wybuchowych – to robota dla Drużyny A."








Nie oglądałam serialu, więc nie wiem czy filmowcy "zbeszcześcili" wizerunek Drużyny A. Wiem natomiast, że jeśli szukacie jakiejś niezobowiązującej sensacji na wieczór, która nie jest całkowitym kiczem to mogę Wam polecić Drużynę A. Wiadomo, jak to w sensacji, że będzie masa kaskaderskich wyczynów, trochę niewiarygodnych trików, a po planie filmowym będzie się walać masa łusek, ale jak dla mnie te ich wszystkie plany były całkiem zgrabne. Na dodatek filmowcy dorzucili trochę humoru, który mi się spodobał.

Ulubiona postać- szalony pilot :) Najlepsza scena- jak się huśtał na śmigle śpiewając jakąś piosenkę (niezbyt męską :P) Scena z helikopterami (na początku) też była niezła :)
A ta scenka wyglądała mniej więcej (raczej mniej :P) tak:

A piosenka to- Spin me right round :D

A swoją drogą na filmwebie przy jego postaci jest coś takiego: Kapitan 'Howling Mad' Murdock
Sprawdzałam w słowniku i howling znaczy albo wyjący, albo wielki (mad to szaleniec). Hmmmm...

Ocena: 4/5

RED (2010)

Opis:
"Frank (Bruce Willis), Joe (Morgan Freeman), Marvin (John Malkovich) i Victoria (Helen Mirren) to emerytowani agenci specjalni CIA. Znają największe tajemnice i spiski narodowe, przez co znajdują się na celowniku agencji. Po tym jak zostają wrobieni w zamach, muszą reaktywować stary zespół, by ujść z życiem przed polującymi na nich agentami. Chcąc oczyścić własne imię i zdemaskować oprawców, postanawiają wyruszyć w misję niemal niemożliwą. Włamując się do poszczególnych placówek CIA, krok po kroku, zdobywają informacje na temat największego spisku rządowego w dziejach ludzkości. Drużynie starych zapaleńców pomagać będzie przyjaciółka Franka - Sarah (Mary-Louise Parker)."




Jak wyżej- sensacja. Jednak ten film mi się nie spodobał. Co najbardziej raziło to brak realizmu. Oczywiście 70 letni (a może mieli i więcej lat) staruszkowie biegają z karabinami, zabijają i potrafią wykiwać doświadczonych agentów... Błagam... Już nawet nie mówię o tym, że stara kobieta raczej nie poradziłaby sobie z odrzutem karabinu...
Tej produkcji mówię NIE!
Ocena: 1/5

Amerykańskie ciacho (2009)

Opis:
"Seksowna komedia z najgorętszym „ciachem” Hollywood – Ashtonem Kutcherem („Co się zdarzyło w Las Vegas”, „Efekt motyla”, „Zupełnie jak miłość”) w roli głównej. Rozbrajająco przystojny Nikki (Ashton Kutcher) uwielbia dobrą zabawę, luksusowe życie i piękne kobiety. Zwłaszcza, jeśli są bajecznie bogate. Zdobywa je szybko i zmienia, gdy tylko znudzą mu się ich luksusowe apartamenty. To jego sposób na życie. A  przy okazji - doskonały biznes. Nieodpartemu czarowi Nikkiego ulegają kolejne kobiety, a

...

on bawi się nimi i korzysta z życia, które mu sponsorują. Pewnego dnia spotyka wyjątkową dziewczynę - Heather. Piękna nieznajoma nie jest nim jednak zainteresowana. Czy w grze uczuć, która zaczyna się między Nikkim a dziewczyną chodzi o coś więcej niż seks i pieniądze?"

Przy tym filmie załamuję ręce... Pewnie niektórych urzekła historia męskiej dziwki, która nagle uświadamia sobie, że ma serce i potrafi kochać... Mnie nie.
Ashton... Zacytuję użytkowników filmwebu "grał jak kłoda" i tak wyglądał przez te beznadziejne ubrania i szelki... ugh... Jedynie jego profil był w miarę, poza tym: buuuu!
Ocena: 1/5

60 sekund (2000)

Opis:
"Memphis Raines (Nicolas Cage) był niegdyś profesjonalnym złodziejem samochodów. Porzucił ów niecny proceder wiele lat temu. Niestety, w jego ślady poszedł brat - Kip, narażając się mafii. Kip i Memphis wraz ze swoją grupą przyjaciół mają tydzień na dostarczenie 50 samochodów. Od tej pory rozpoczyna się wyścig z czasem. Przeciw sobie nasza grupa ma zabezpieczenia, mafię oraz policję i za sobą praktykę i doświadczenie."

Ahhhh... :) Uwielbiam ten film, oglądałam go co najmniej trzy razy :)
Od razu uprzedzam, że pierwsze skrzypce grają tu przede wszystkim auta i jeśli przynajmniej po części nie podzielasz miłości do nich to się zawiedziesz.

60 sekund oglądany jest przede wszystkim dla aut. Albo dla Jolie lub Cage'a. Ja lubię i auta, i tych aktorów, więc dla mnie to była uczta :)

Film jest z 2000, więc już nie świeżynka, ale odkąd go po raz pierwszy obejrzałam nadal go uwielbiam.

Cóż mogę o nim napisać- wspaniałe auta, trochę humoru, właściwie jeden pościg, ogólnie film sensacyjny.

Dopiero dzisiaj zorientowałam się, że jest to remake filmu Gone in 60 seconds, który oczywiście muszę obejrzeć :) Ale co mnie bardziej zdziwiło- finałowa scena pościgu trwa... 34 minuty! (w Gone in 60 seconds) No to po prostu muszę obejrzeć :)

Ocena: 5/5

Święty interes (2010)

Opis:
""Wszyscy święci" polskiego kina wreszcie grzeszą... humorem! Adam Woronowicz i Piotr Adamczyk bawią do łez w Świętym interesie Macieja Wojtyszki, nawiązującym do najlepszych tradycji gatunku komedii prowincjonalnej spod znaku Samych swoich, Nie ma mocnych i serii U Pana Boga... Święty interes to komediowa opowieść o dwóch braciach (Piotr Adamczyk i Adam Woronowicz), którzy wracają do rodzinnej wsi na pogrzeb dawno niewidzianego ojca. Okazuje się, że w spadku odziedziczyli jedynie rozpadającą się stodołę wraz ze starą, rozklekotaną Warszawą M-20. Losy samochodu budzą ogromne zainteresowanie mieszkańców wsi, gdyż wieść gminna niesie, że w przeszłości należał on do biskupa Karola Wojtyły. Przekonani o cudownej, uzdrawiającej mocy pojazdu, ludzie chcą odkupić auto od spadkobierców. Ci zaś mają nadzieję, że sprzedaż pojazdu pozwoli im wydobyć się z finansowych tarapatów."

Typowa polska komedyjka jaką ostatnio robią. Lejdis czy Testosteron mnie jeszcze śmieszyły, ale reszta już niekoniecznie. Na palcach jednej ręki mogę zliczyć ile razy się śmiałam.
Jeśli nie macie nic lepszego pod ręką to od biedy możecie włączyć.
Ocena: 2/5 Bo mimo wszystko jakiś koncept był.

Domowe piekło (2010)

 Opis:
"Młoda kobieta, Marnie Watson, zostaje wypuszczona z więzienia za nieumyślne spowodowanie śmierci - w obronie własnej zabiła swego gwałtownego męża, który służył jako policjant w mieście New York. By nie naruszyć zwolnienia warunkowego musi nosić na kostce elektroniczną bransoletkę i pozostawać w pobliżu swego domu. Teren po którym może się porusza ma promień 100 stóp. Jest to skuteczny areszt domowy, który ma zastąpić resztę wyroku. Poprzedni partner jej męża stale obserwuje dom z radiowozu zaparkowanego po drugiej stronie ulicy. Ma nadzieje, że kobieta będzie chciała naruszyć warunki okresu próbnego, a wtedy będzie mógł z powrotem zamknąć ją w więzieniu. Ale ograniczona wolność nie jest największym z problemów Marnie. Okazuje się, że zmarły mąż teraz jako zły duch wciąż jest w domu, gdzie umarł i zamierza się zemścić."

Jakoś nigdy nie kręciły mnie horrory, a jeśli już to bardziej w stylu Piły. A ten jakoś był pod ręką, więc z braku laku...
Ten film jest nijaki. Nie był tragiczny, ale też nie wzbudził większych emocji. Bardziej dla takich, którzy boją się horrorów, ale koniecznie chcą jakiś obejrzeć, bo ten straszny nie jest. A tragiczny nie był do czasu zakończenia... Gdyby nie ono byłaby ocena o pół punkcika wyżej.
Ocena: 1,5/5

Avatar (2009)

Opis:

"Avatar opowiada historię Jake’a Sully’ego - sparaliżowanego byłego komandosa, który dostaje szansę odzyskania zdrowego ciała. Musi jednak wziąć udział w specjalnym programie militarnym...
Jake trafia na Pandorę: planetę zamieszkiwaną przez Na'vi – człekopodobna rasę, która według ludzi żyje na prymitywnym poziomie, a w rzeczywistości jest dużo bardziej zaawansowana. Wysokie na dziesięć stóp, pokryte niebieską skórą Na'vi żyją w swoim świecie w zgodzie z naturą zachowaną w nienaruszonym stanie. Niestety ludzie poszukujący na terenie Pandory cennych minerałów zagrażają egzystencji Na'vi.
Ponieważ ludzie są niezdolni do oddychania na Pandorze, stworzyli hybrydy zwane Avatarami. Opracowali technologię łączącą umysł człowieka z ciałem Avatara, dzięki czemu przebywanie na obcej planecie staje się możliwe. Dzięki Avatarowi Jake znowu staje na nogach.
Jake poznaje Neytiri – piękną Na'vi, która ratuje mu życie i choć początkowo jest do Sully’ego negatywnie nastawiona, ich relacja ulega zmianie… Dzięki Neytiri Jake coraz lepiej poznaje rasę Na'vi. W końcu będzie musiał opowiedzieć się za jedną ze stron i wziąć udział w bitwie, która przesądzi o losach całego świata."

Cóż... Oglądałam film po połowie, w odstępie kilkunastu tygodni i za każdym razem przewijałam.
Koncepcja całkiem niezła- nieliczne filmy ukazują "kosmitów" nie jako zielone maziowate stworki, które koniecznie chcą przejąć kontrolę nad Ziemią, ale jako istoty podobne do Indian, pragnące tylko tego by ludzie dali im spokój. 

Największe brawa należą się do grafików, którzy odwalili kawał zajeb*stej roboty.

Poza tym podobała mi się postać kapitan Trudy, pilotki :)

A teraz wady- wiaaało nudą. Akcja kulała... Wszystko było do przewidzenia. Oglądnęłam może 30 min pierwszej i drugiej części, a potem przewijałam... I wciąż przewracałam oczami.
Ocena: 2/5 Kusi mnie, żeby dać 3, ale i tak za grafikę podciągnęłam do 2.

Weronika Mars (2006-2007)

Podczas przerwy majowej obejrzałam od 6 do 10 odcinka sezonu trzeciego. Teraz oglądam 11 :) Powoli się zbliżam do końca chociaż nie chcę :(
Serial jest świetny. Najlepszy! :)
Szkoda tylko, że nie ma 4 sezonu.

Jednak mi przeszło z tymi filmami, kolejnej części nie będzie :P

Opisy są z filmwebu, obrazki z przypadkowego źródła (kliknięcie na plakat powinno odsyłać do strony).